Als je van plan bent om naar The Green Hornet te gaan kijken: don’t. Niet dat het zo’n ongelofelijk slechte film is, maar het is duidelijk een dunne versie van het verhaal van Batman. En als je dan The Dark Knight gezien hebt, dan stelt deze film niet echt iets voor. Ik had eerlijk gezegd gehoopt dat hij meer humor zou bevatten, de trailer deed dat vermoeden. De pogingen tot humor zijn, hoewel zeer alomtegenwoordig in de film, helemaal niet geslaagd. Behalve één of twee keer dan misschien, maar zelfs dan.

Leuk om eens gezien te hebben, maar voor mij hoeft het dus geen tweede keer.

PS: ik heb al enige tijd een verzamelpagina gemaakt voor films die ik gezien heb en boeken die ik gelezen heb. Kwestie van ook eens lijstjes beginnen bij te houden. Misschien het lezen wel eens waard. Ik probeer ze alleszins wel up-to-date te houden.

Een ebook reader is een prachtig ding. In plaats van één boek heb je immers altijd een hele bibliotheek mee. Sinds de opkomst van de ereaders zat ik te wachten op een betaalbaar model. De eerste toestellen zaten immers rond de 500 EUR.

In juli werd bekend dat de Amazon Kindle 3 in september ging uitkomen. En om de concurrentie met andere ereaders aan te gaan, zette Amazon de prijs voor de Kindle op 139 USD. Een uitgelezen kans dus om zo’n toestel eens te pakken te krijgen.

Op 2 september bestelde ik mijn Kindle. Ik had hem beter op voorhand gereserveerd, want hij stond onmiddellijk in back-order. Uiteindelijk heb ik 2 weken moeten wachten, wat eigenlijk best nog wel meevalt.

Na twee maanden Kindle-gebruik vond ik het eens tijd voor een review.

Uitpakken

Het mag gezegd worden: Amazon kent iets van verpakken. De verpakking van Amazon is hassle free. Het komt er op neer dat de Kindle toekomt in een doos van gerecycleerd karton. De zijkant van de doos is eigenlijk een strip. Je trekt aan het lipje, de strip komt er af en je kan de doos open maken. Geen blisterverpakking of iets dergelijks dus. In de doos zit voldoende piepschuim om het toestel veilig bij je te brengen.

Veel afval hou je er dus niet aan over. En je hoeft je zeker niet te ergeren bij het uitpakken.

Hardware

Look & feel

Het toestel is iets kleiner dan de Kindle 2. Om het kleiner te maken, hebben ze enkele toegevingen moeten doen. Eén van de toegevingen is dat ze de numerieke rij op het toetsenbord weggelaten hebben. Je kunt wel cijfers typen door de ALT ingedrukt te houden en dan op de letter die overeenstemt met het cijfer dat je moet hebben. Bijvoorbeeld: ALT+y geeft 6. Het lijkt niet erg praktisch, maar het is een kleine aanpassing.

De Kindle voelt goed aan. Het plastic dat gebruikt wordt, is stevig. De achterkant is van een zachter soort plastic, waardoor de Kindle erg goed in de hand ligt.

Bladeren door een boek doe je met de grote knoppen aan de zijkant. Zowel links als rechts van het toestel heb je een vooruit- en achteruit knop. Voor mij staan deze op de perfecte hoogte om de muis van mijn duim er op te laten rusten. Zeker als je plaats beperkt is (in mijn geval in de bus), kan je dan door een kleine beweging van je duim van pagina veranderen.

E-ink

Ik had nog nooit eerder e-ink gezien, behalve dan in enkele YouTube filmpjes. Geloof me, als je het in het echt ziet, is het nog indrukwekkender.

Tekst die in e-ink getoond wordt is net zo scherp als gewoon gedrukte tekst. Je kunt het helemaal niet vergelijk met tekst die je op een computerscherm leest. Ook de kijkhoek is net hetzelfde als die van gedrukt papier. Je kunt dus onder eender welke hoek lezen.

Akkoord, er is geen achtergrondverlichting, maar bij een gewoon boek heb je ook geen achtergrondverlichting. Op de plaatsen waar ik lees (bus, trein, bed) is er meestal voldoende verlichting aanwezig. Het contrast tussen de achtergrond en de tekst is voldoende groot om zelfs bij weinig licht te lezen.

Over de snelheid van verversen van een e-ink scherm is al veel geschreven. Het zou traag gaan, waardoor het stoort. Geloof me, het gaat sneller dan wanneer ik een pagina in een echt boek omdraai. Mij heeft het nog helemaal niet gestoord, behalve dan wanneer ik aan het surfen ben (maar later meer daarover).

Ook heb ik gezien dat er soms wat ghosting op het scherm is. Het scherm is dan niet volledig gewist, waardoor er nog enkele zaken van de vorige pagina te zien zijn. Stel je er niet te veel van voor. Je moet al onder goede verlichting zitten en er op letten om het te zien. Na een paginaverversing lost het zichzelf ook op, dus het is zeker geen probleem voor mij.

Batterij

De batterijduur is enorm. Gezien e-ink enkel energie verbruikt bij het verversen van een pagina, kan je lang werken zonder een stopcontact op te zoeken. Wat is lang? Volgens Amazon is dat twee weken (Wifi uitgeschakeld).

Mijn ervaring is dat ik hem nog nooit echt volledig heb moeten opladen. Telkens ik mijn boeken synchroniseer heeft hij voldoende bijgetankt om opnieuw lange tijd toe te komen. Ik denk dat ik zeker de twee weken zou halen. Vergelijk dat maar eens met een iPad. ;-)

Software

Interface

De interface is sober. Niet moeilijk, gezien er geen kleurweergave is. Het menu is overzichtelijk en blijft goed uit je weg.

Boeken kan je indelen in Collections. Je zou denken dat het categorieën zijn, maar ik denk dat het eerder tags zijn. Een boek kan immers in meerdere collections zitten. Dit maakt het handig om bepaalde kenmerken aan boeken te geven. Mijn collections zijn: Currently reading, Nederlands, Engels, Horror, Thriller, Science Fiction, Humor. De currently reading zorgt ervoor dat ik snel aan de boeken kan waaraan ik begonnen ben.

EPUB vs MOBI

Amazon heeft de keuze gemaakt om geen EPUB te ondersteunen. Een spijtige zaak vind ik zelf. Ik denk dat EPUB immers de standaard zal worden voor eboeken. De Kindle ondersteunt wel enkele ander formaten, waaronder AZW (een Amazon-eigen formaat) en MOBI-pocket.

Als je al je boeken aankoopt via de Amazon Store is er geen probleem. Als je echter ook boeken wilt aankopen via bijvoorbeeld via Bol.com, dan zal je wat meer moeite moeten doen om ze op je Kindle te lezen.

Gelukkig zijn er nog mensen die met zo’n probleem kampen. Eén van die mensen heeft een toepassing ontworpen om eboeken mee te beheren en op je ereader te zetten: Calibre. Een leuke functie is dat de toepassing boeken converteert naar een ander formaat wanneer dat nodig is. Wanneer ik dus een EPUB op het toestel wil zetten, dan converteert Calibre deze eerst en kopieert deze dan pas naar mijn Kindle. Zeker een aanrader dus.

PDF’s lezen

Naast de gewone eboeken kan je ook PDF’s weergeven op je Kindle. Ik heb al verschillende PDF’s geprobeerd, zowel eenvoudige als complexe indelingen. Tot nu toe heb ik nog geen enkele PDF gevonden die niet werkt op de Kindle. Eén PDF was 64 MB groot en toch werd hij betrekkelijk snel geladen en weergegeven.

Wat wel een minput is, is het bladeren door een PDF. Doordat de lay-out vastligt, kan je niet altijd gebruik maken van de grote bladerknoppen. Als je immers moet inzoomen om tekst te kunnen lezen, moet je daarna gebruik maken van de D-pad om naar een andere locatie te verspringen. Behalve als je onderaan bent, want dan is het weer een nieuwe pagina en dien je dus de paginaknop te gebruiken.

PDF’s lezen lukt dus perfect, als je maar geduldig bent. Een eenvoudige PDF met grote tekst levert geen problemen op, maar een artikel in 3 kolommen is andere koek.

Surfen

Je kunt surfen met de Kindle. Het voelt wel wat prehistorisch aan. Pagina’s laden betrekkelijk snel, maar navigeren en inzoomen doe je met de D-pad, wat een gestuntel is.

De Kindle is perfect bruikbaar om bijvoorbeeld te surfen naar de mobiele website van een krant en het laatste nieuws te lezen. Hij is helemaal niet geschikt om te surfen naar een website met Flash of een erg complexe website.

Conclusie

Als je op zoekt bent naar een alleskunner, dan ben je aan het verkeerde adres. Als je echter een ereader zoekt, dan is de Kindle een prachtig toestel dat perfect doet wat het moet doen: tekst weergeven. Als je graag boeken leest en je boekenkast raakt vol, dan is het misschien wel de moeite om over de aanschaf van een Kindle na te denken.

Sinds begin vorige week prijkt een Magic Trackpad op mijn bureau. Mijn Logitech Trackman begon een vrij merkwaardig defect te vertonen: soms reageerde hij niet meer als ik klikte. Op zich geen ramp, maar na een tijd stoor je je er wel aan.

Daarnaast kreeg ik een maand geleden een pijn in mijn rechterduim. Ik vrees dat ik goed op weg was om een RSI-duim te krijgen. Ik kan je verzekeren, het gevoel is niet zo leuk als je duim ineen ongecontroleerd begint te trillen. En als die duim dan ook nog eens op een trackball ligt, dan snap je wel dat dat nog frustrerender is. Vandaar: geen trackball meer dit keer. Ik ben nog altijd voorstander van een trackball, maar eigenlijk moet je gewoon zo veel als mogelijk afwisselen, zodat je alle spieren in je hand gebruikt.

Ik was eigenlijk al vergeten dat Apple de Magic Trackpad uitgebracht had, toen iemand me er ineens aan herinnerde dat dat ook een optie kon zijn. Ik dus direct de Easy-M in Leuven binnen om er eentje te kopen.

Hardware

It’s a beauty. Echt. Als Apple goed is in één ding, dan is het wel design. De trackpad is een glazen tablet, ongeveer 2 iPhones groot. Het is eigenlijk gigantisch als je het zo ziet liggen.

Er zitten 2 AA-batterijtjes in de cilindervormige container achteraan (die ook weer mooi afgewerkt is). Er werden batterijen meegeleverd, ik ben benieuwd hoe lang de batterijen mee zullen gaan, gezien het nogal intensief gebruikt wordt.

De connectie met de Mac verloopt via Bluetooth. Het opzetten gaf wel een probleem. Je hebt immers een software-update nodig om de muis te laten werken. Pikant detail is wel dat je de update pas krijgt als je Mac ‘weet’ dat je een Magic Trackpad aangesloten hebt. Concreet moet je dus eerst je Magic Trackpad pairen en instellen als gewone Bluetooth-muis, de update binnenhalen en dan opnieuw pairen. Het had dus best iets minder omslachtig gemogen…

Werking

De software-update geeft je een apart instellingenpaneel waarmee je betrekkelijk veel kunt finetunen. Je kunt er scrollsnelheid mee instellen en welke actie je wilt toewijzen aan bijvoorbeeld een ‘four-finger-swipe’.

Zoals al gezegd is de werkoppervlakte gigantisch. Dit zorgt ervoor dat je je vingers vrij ongestoord kunt bewegen. Het gebeurt erg weinig dat ik ineens over de rand ga. Doordat het oppervlak in glas is, is het gemakkelijk proper te houden, wat toch wel een verschil is met een trackball.

Ik heb er al verschillende spelletjes BZFlag mee gespeeld en dat gaat perfect. De trackpad reageert snel en is erg accuraat. Je kunt hem dus zeker gebruiken in plaats van een muis of trackball.

Conclusie

Een mooi stukje hardware dat perfect werkt. Enkel de installatieprocedure moet nog eens herbekeken worden. Zeker een aanrader als je eens met iets anders als een gewone muis wilt werken.

We hadden de trailer al enkele maanden geleden gezien, en deze leek veel te beloven. Dat, en het feit dat we bijna iedere andere film al gezien hebben, maakte dat we gisteren naar “The Sorcerer’s Apprentice” gaan kijken zijn.

Het verhaal

Het is een Disney-film en als je je “Fantasia” met Micky Mouse nog herinnert, dan herken je er verschillende elementen uit de film, zoals de dansende bezems.

De verhaallijn is gebaseerd op een goed/slecht-tegenstelling zoals we deze al wel gewoon zijn uit Disney-films. De goeie tovenaar Balthazar (Nicolas Cage) leidt de jonge Dave op om de almachtige tovenares Morgana te verslagen. Hun pad wordt gekruist door enkele andere tovenaars die hen het leven zuur willen maken.

Daarnaast heb je ook nog Becky, een knappe 17-jarige meid die het hart van Dave veroverd. Zoals het de laatste tijd hoort in alle Amerikaanse films is Dave een nerd die eigenlijk geen kans maakt bij Becky, maar er toch in slaagt haar voor zich te winnen (het helpt als je kan toveren.

Wat me stoorde was de rare spanningsboog. Drie kwartier om een intro uit te werken, dan wat actie en het hoogtepunt lag 5 minuten voor het einde. We weten natuurlijk dat de goeden gaan winnen, maar daarvoor mogen ze wel wat meer werken. De slechterikken waren dit keer nogal gemakkelijk te verslagen. Harry Potter heeft het moeilijker met Voldemort.

De acteurs

Je moet niet naar deze film gaan kijken voor de uitmuntende acteerprestaties. Ze doen hun best en ze hebben een mooie film weten in te blikken, maar meer ook niet. Er worden hier zeker geen Oscars gewonnen.

Ik vind Nicolas Cage een goede acteur en hij doet het hier zeker niet slecht, al denk ik dat hij wel wat betere prestaties achter de rug heeft.

Mijn conclusie

Een leuke film om een zaterdagavond te vullen, maar dit wordt zeker geen kaskraker. Als je een fantastische film met tovenarij zoekt, dan denk ik dat je beter wacht op de nieuwe Harry Potter. Als je eens een avondje uit wilt, dan is dit echter geen slechte film. Anderhalf uur vertier.

Meer weten? IMDB!

De laatste paar maanden gebruikte ik eigenlijk geen dedicated mailclient meer. Gezien al mijn mail door Gmail beheerd werd, volstond de Gmail-interface. Daarbij komt dan nog dat ik in oktober overgeschakeld ben naar Google Apps, zodat ik mijn mailadres bij Google laat beheren. Enfin, het beheren doe je zelf. Je krijgt er van Google wel een mooie interface voor.

Tussendoor werk in nog steeds als vrijwillig vertaler voor Mozilla Europe. De ontwikkeling van Firefox volg ik van kortbij op, maar sinds versie 2 heb ik Thunderbird gelaten voor wat het was. Te traag en te beperkte zoekfuncties. Ik hou alle mails bij. Dat wil dan ook zeggen dat er veel gesynchroniseerd wordt via IMAP. En ook veel gezocht. Als dat dan niet vlot gaat, dan geef je het al snel op. Zeker als je Gmail gebruikt, wat volledig gebouwd is rond de zoekmogelijkheden. Toch vind ik dat Thunderbird nog een poging verdiend. Ik heb even de laatste versie (3.0) onder de loep genomen. Het is een grote stap voorwaarts ten opzichte van de 2.0-release.

Gmail-integratie

Je merkt goed dat het Thunderbird-team graag de gebruikers die overgeschakeld zijn naar de Gmail-webinterface wilt terug winnen. Thunderbird werkt nu beter samen met Gmail. Dit merk je onder andere aan de “archiveer”-knop, die net hetzelfde werkt als bij Gmail. Ook is het nu gemakkelijker om een Gmail-account toe te voegen. Gewoon je gegevens intypen en Thunderbird detecteert dat het om een Gmail-account gaat.

Zoekmogelijkheden

Zoals gezegd is een uitgebreide zoek- en filterfunctie belangrijk voor mij. Ik kan geen tijd verspillen aan het zoeken in een ongelofelijke berg mails. Ik ben er zeker van dat jullie er hetzelfde over denken. Ik ben aangenaam verrast door de nieuwe zoekmogelijkheden in Thunderbird.

Je hebt natuurlijk nog steeds het eenvoudige tekstveld om te zoeken. De resultaten worden echter beter voorgesteld. Van zodra je je zoektekst ingegeven hebt, krijg je een venster te zien met een tijdlijn en enkele filters die je kan instellen. In het voorbeeld hierboven heb ik gezocht op ‘Apple’ in alle mappen. De donkerblauwe kleur in de tijdlijn bovenaan wordt getoond omdat ik de cursor boven één bepaald e-mailadres laat hangen.

Je kan verder klikken op jaar, maand, dag of op van/naar of op de folder waarin de mail zich bevindt. Ik maak geen gebruik van labels, maar ik kan me voorstellen dat je hier dan ook op kan filteren. Je kan ook op een combinatie van één van bovenstaande filteren. Je krijgt telkens onmiddellijk de mails te zien die aan je nieuwe vraag voldoen. Het lijkt heel sterk op business intelligence-toepassingen (het bijna oneindige doorklikken van een hoog niveau naar een lager). Een soort mail-intelligence dus…

Conclusie

Ik heb nog maar een dag met de nieuwe Thunderbird ‘gespeeld’, maar ik ben verkocht. Een bijkomend voordeel is dat mijn mailberichten ook nog eens offline bewaard worden, wat gemakkelijker is voor het maken van backups. Tot nu toe leefde alles in de cloud, wat me soms toch wel wat vrees voor dataverlies inboezemde.

Mocht je ooit Thunderbird laten staan hebben om één of andere reden, bekijk het dan even opnieuw (nothing to lose). Misschien spreekt de nieuwe versie je wel opnieuw aan.

Mijn vorige gsm, de BenQ Siemens S68, begon sleet te vertonen: de lak was er zo goed als volledig af. Wat erger was: de batterij laadde niet meer op. Hij (zij?) kon het amper twee dagen uitzingen. Het begon dus tijd te worden om eens een nieuwe gsm aan te schaffen. De doorlooptijd voor mijn gsm’s is tot nu toe ongeveer 2 jaar per gsm. Het zou best langer kunnen, maar na die tijd ben ik er meestal ook gewoon op uitgekeken. En dan is iedere reden om een nieuwe gsm aan te schaffen een goede reden.

Om mijn zoektocht wat gemakkelijker te maken, had ik voor mezelf enkele richtlijnen opgesteld:

1. lange standby-tijd, liefst uit eigen ervaring, want de tijden op de productsites wijken serieus af.
2. bar of slidertype (geen clamshell)
3. dun: ik ben ondertussen mijn S68 gewoon en dat is een vrij dunne gsm. Ik zou niet meer met een logge gsm kunnen leven.
4. budget: <200 EUR, maar mag gerust een stuk goedkoper zijn ook.
5. vormgeving: minder van belang, maar je moet ermee in publiek durven gezien worden natuurlijk.

Ik was eerst van plan mijn nieuwe mobiel te halen uit de Samsung U-categorie. De UltraSlim reeks. Die telefoons zijn stijlvol en dun, maar hun autonomie viel meestal tegen: maximum 200u standby tijd is onder de huidige standaard. En toen ik de winkel binnenstapte, kreeg ik bijna altijd te horen dat ze uitverkocht waren. Blijkbaar is die reeks al enkele jaren oud en wordt ze niet meer courant bijgemaakt.

Daarna ben ik bij andere fabrikanten gaan kijken. Nokia kon me niet echt bekoren. Allemaal dikke gsm’s, met dan ook nog eens de nadruk op de muziekspelerfunctie. De gsm’s van Sony-Ericsson vind ik gewoon lelijk. Ik hoor wel van veel mensen dat ze de moeite waard zijn, vooral dan qua functionaliteit, maar ik vond er gewoon geen ene gsm tussen die én functioneel was én dun én niet al te lelijk. Ik heb heel lang een iPhone overwogen, maar ik kon de prijs voor mezelf niet verantwoorden. Mocht een iPhone minder duur zijn, dan had ik er zelfs niet over getwijfeld, maar momenteel ligt de iPhone iets buiten mijn budget.

Na een tijdje zoeken kwam ik ook op de website van LG terecht. Hun telefoons zijn vrij goed vormgegeven, maar voor de rest kende ik LG eigenlijk niet echt als ‘merk’. Toch heb ik uiteindelijk een LG gekozen, en wel de KF510. Deze voldeed voor mij aan al mijn doelstellingen: lange standbytijd (meer dan 2 weken), slider, dun, betaalbaar en goed vormgegeven (vooral ook stevig).

Design

De KF510 trok vrij snel mijn aandacht omdat hij een volledig metalen body heeft. Als je hem vasthoudt, voelt hij ook wat zwaarder aan dan een andere telefoon. Het slidermechanisme lijkt me ook zeer solide. Zoals al aangehaald heb ik ook enkele andere toestellen in handen gehad, en de enige die in de buurt kwam qua bouwkwaliteit was de Samsung U700.

De telefoon is zeer dun (10,9mm), wat opmerkelijk is voor een slider, hoewel de Samsung U600 onder de 10mm gaat. Enkele jaren terug had ik een Nokia 3310 (zoals iedereen in die tijd, toen was er maar één merk) en dat toch wel onhandig om ergens weg te stoppen.

Een andere aandachtstrekker is de bediening. De nummertoetsen zijn vrij standaard, maar de ‘toetsen’ erboven zijn drukgevoelig en lichten enkel op als de telefoon geopend is (je kan het ook activeren in gesloten toestand).

Het nadeel van dit design zijn, zoals bij alle recentere toestellen, de vingerafdrukken. Ik heb de indruk dat dat een probleem begint te worden bij alle touchtoestellen (denk ook aan de iPhone). Ik heb er op zich niet zo’n probleem mee, maar als je je er aan stoort, dan zou ik toch een andere telefoon overwegen.

Mogelijkheden

Qua mogelijkheden is het niet om over naar huis te schrijven. Het is een vrij basic telefoon. Er zit een 3 megapixel VGA-camera op, maar de kwaliteit is in niets te vergelijken met een echte digitale camera. Misschien maar goed ook, of de prijs zou gigantisch hoog liggen. De camera is wel geschikt voor snel enkele beelden te schieten en je kan er ook filmpjes mee maken.

Er zit ook een muziekspeler in. Vind tegenwoordig maar eens een gsm waar het niet in zit. Leuk is wel dat er ook een FM-radio op zit. Doordat je echter de bijgeleverd headset van LG moet gebruiken om muziek af te spelen, vind ik het zowat nutteloos. Ik neem dagelijk al een iPod Touch mee en ik ben niet van plan om nog een extra paar oortjes mee te zeulen. Ik vraag me af waarom al die fabrikanten graag eigen standaarden gebruiken in plaats van de geldende standaarden. Ik dacht dat een audiojack tegenwoordig betrekkelijk gemakkelijk te integreren was in alles.

Met een camera en een muziekspeler onboard zou je verwachten dat het intern geheugen iets van een 64 à 128 MB zou zijn. Dit valt echter tegen: 16 MB. Er is wel de mogelijkheid om de geheugenruimte uit te breiden met een microSD kaartje, maar ik vind dat ze tenmiste serieus basisgeheugen mochten voorzien. 16 MB geheugen was 6 jaar geleden de standaard, maar tegenwoordig niet meer. Het minste wat ze konden doen was standaard een microSD kaartje van 64 MB bijleveren, zodat je al een goede start hebt. Als je een video wilt opnemen, krijg je de melding dat je maar 12 seconden aan beeldmateriaal kunt opnemen…

Tegenwoordig zit Bluetooth standaard in iedere gsm, het ontbreekt dus ook in deze gsm. Eénmaal gepaired met mijn Mac kan ik moeiteloos door de afbeeldingen, geluiden en video’s bladeren. Ik heb ook moeiteloos al mijn contactpersonen via Bluetooth kunnen importeren, wat wel handig was en me veel typwerk uitgespaard heeft.

Gebruiksgemak

Qua gebruiksgemak van het besturingssysteem schijnt Nokia altijd te winnen. Ik vind dat de LG het anders op dat vlak ook wel goed doet. Ieder menu-item wordt voorafgegaan door een cijfer, zodat je snel door het menu kan klikken, zonder altijd de pijltjes te moeten gebruiken. Het menu is vrij standaard en leesbaar. Lettergrootte en zelfs lettertype van het menu zijn instelbaar.

Het touchvlak werkt behoorlijk, al maak ik zelf regelmatig fouten bij het sms’en. De knoppen rechts voor ‘cancel’ en ‘back’ staan net onder elkaar. Ik tik regelmatig de verkeerde aan, waardoor je je sms opnieuw kan beginnen. Bij gewone toetsen zou je al behoorlijk hard moeten klikken hiervoor, maar bij dit soort drukgevoelige toetsen moet je er maar eventjes met je vinger aankomen. Na een week begint het wel al te vlotten en het lijkt me wel te wennen. Standaard trilt het toestel bij iedere klik op de drukgevoelige toetsen om toch een soort van feedback aan de gebruiker te geven. Het irriteerde me snel, maar dat was gelukkig vrij snel uit te schakelen.

De cijfertoetsen zijn gewone druktoetsen. Ze zijn erg groot en leesbaar. Een nadeel van sliders dat ik nu pas opmerk is dat sliders bovenaan wat meer doorwegen. Bij het sms’en heb je dus soms het gevoel dat de telefoon wat naar achteren kantelt. Het is snel op te lossen door je wijsvinger gestrekt achter de telefoon te houden, maar dat is zo één van die dingen die je pas merkt als je het toestel gebruikt.

Performantie

Ik heb hem nog maar sinds begin deze week, maar ik hoop alvast dat LG niet te hard overdreven heeft bij de autonomie (al lijkt de kans wel groot). 400 uur standbytijd is hoog in vergelijking met de andere gsm’s die ik onder de loep genomen heb. Mocht het 75% hiervan zijn, zou ik nog steeds tevreden zijn. Het is alleszins al een serieuze vooruitgang met mijn vorige gsm, waarmee ik bijna van het ene stopcontact naar het andere ging.

De gesprekstijd zou 4 uur zijn. In vergelijking met de standby-tijd is dat niet vrij hoog, maar gezien ik sowieso niet veel en niet lang bel, maakt dat voor mij echt niet uit.

De digitale speeltjes op deze telefoon zullen wel wat energie verbruiken, dus die schakel ik sowieso uit: Bluetooth, trillen bij een toetsklik e.d. Het toetsgeluid zou sowieso uit moeten staan trouwens. Ik haat het als iemand zit te sms’en met het toetsgeluid op. Dan pas merk je hoeveel lawaai zo’n ding maakt, zonder dat je eigenlijk iets aan het doen bent. Gewoon uitzetten die handel!

Prijs/kwaliteit

Als je wat rond zoekt op internet, vind je de KF510 tegen prijzen tussen de 170 en de 250 EUR. Het is een vrij recent toestel (februari 2008) en voor de mogelijkheden die het heeft, mocht het wel iets goedkoper. Desalniettemin denk ik dat het een faire prijs is voor het toestel dat je krijgt.

Conclusie

Een zeer leuke telefoon met basismogelijkheden. En wat heb je meer nodig? Ik hoop wel dat deze gsm het meer dan twee jaar uit kan houden.

Beoordeling

Titel	No country for old men
Genre	Thriller
Cast	Tommy Lee Jones, Javier Bardem, Josh Brohlin
Varia	Won 4 oscars

‘No country for old men’ begint bij een drugsdeal die mis is gelopen. Een jager vindt een oorlogsscène: 5 doden, met de drugs nog in de koffer. De jager, Llewelyn Moss, gaat op zoek naar het drugsgeld. Eénmaal hij het geld gevonden heeft, komt er een psychopaat achter hem aan om het geld terug te eisen. Van dan af valt er de ene dode na de andere.

Denk helemaal niet dat dit een ‘drama’ is, zoals geadverteerd staat. Er zijn leuke thriller-stukjes in de film verwerkt. Ongeveer iedereen in de film wordt vermoord. Wel een leuke film met als moraal: “Als je een drugstafereel tegenkomt en je denkt dat het de beste dag van je leven is, dan is het dat waarschijnlijk toch niet…”.

In rural Texas, welder and hunter Llewelyn Moss discovers the remains of several drug runners who have all killed each other in an exchange gone violently wrong. Rather than report the discovery to the police, Moss decides to simply take the two million dollars present for himself. This puts the psychopathic killer, Anton Chigurh, on his trail as he dispassionately murders nearly every rival, bystander and even employer in his pursuit of his quarry and the money. As Moss desperately attempts to keep one step ahead, the blood from this hunt begins to flow behind him with relentlessly growing intensity as Chigurh closes in. Meanwhile, the laconic Sherrif Ed Tom Bell blithely oversees the investigation even as he struggles to face the sheer enormity of the crimes he is attempting to thwart.

De laatste paar keren dat ik naar de cinema ging, heb ik de trailers net voor de film goed in ‘t oog gehouden. Jumper werd de laatste tijd enkele keren getoond en ik had zin om er eens naar te gaan kijken. Gisteren dus geweest.

Laat me je al zeggen: verwacht er niet te veel van. Mooie effecten en zo, dat wel, maar de film gaat zo snel. Zo snel dat ik dacht dat ik een stuk gemist had, toen de aftiteling begon. En nee, ik ben niet in slaap gevallen of zo.

Op het einde is het ‘gewoon gedaan’. Niks speciaals, geen grote ontknoping of nog een kans op een vervolg of zo. Gewoon: de goei verslagen de slechten. De film had gerust nog een half uur langer mogen duren.

Spijtig vond ik ook dat ze de actie zo flitsend gemaakt hebben dat je eigenlijk totaal niets meer ziet van de actie. OK, het zijn ‘jumpers’, dus het moet snel gaan, maar toch niet ten koste van de kijker, denk ik dan.

Mijn advies: wacht gewoon tot hij op tv is, maar besteed er zeker geen geld aan door naar de cinema te gaan. Er zijn betere films in de filmzalen op dit moment.