Ge moet goed zot zijn om hieraan te beginnen. Dat dacht ik 6 jaar geleden en vorig jaar toen ik aan de Dodentocht begon. Een 7 à 8000 man (nu worden er 9 à 10000 verwacht) en 100 km stappen. Ja, 100 km te voet. Vrijdag 14 en zaterdag 15 augustus is het weer zo ver.

Het blijft een uitdaging om de 100 km te halen en dit jaar ga ik opnieuw in de aanval. Deze keer met de sponsoring van mijn werkgever (KBC). Dit laatste heeft als voordeel dat we enkele speciallekes krijgen: serieuze korting bij inschrijving, we moeten onze startchip niet zelf gaan afhalen en we hebben enkele extra stops, met wat collega’s om ons extra aan te moedigen. Dat maakt het leven weer wat makkelijker.

De voorbereiding.

Dit jaar ben ik als voorbereiding vooral veel korte stukken gaan stappen. Telkens stukken van 15 tot 25 km. Het probleem met lange stukken is dat je dan al bijna een ganse dag op wandel bent (25km stappen duurt ongeveer 4 tot 4,5u). Het belangrijkste is dat ik gelet heb op eventuele pijnpunten: waar begint het pijn te doen na een tijdje. En ondertussen weet ik al dat mijn rechterhiel problemen gaat opleveren: grote kans op een blaar. Gelukkig kan ik dat wat preventief afplakken.

Het materiaal.

Ik dacht dat ik vorig jaar weinig materiaal mee nam, maar nu gaat het helemaal weinig zijn. Alles moet mijn heuptas passen. Vorig jaar was het nog een rugzak, maar daar krijg je na enkele uren pijn van in je schouders, daarom opteer ik dit jaar voor iets anders (zo leren we toch weer).

• heuptas
• 1 extra paar sportkousen: vochtige voeten wil je best vermijden
• 1 paar schoenen (i.t.t. 2 paar vorig jaar: schoenen wegen extreem veel als je zo op wandel bent)
• Compeeds: deze blarenplakkers werken extreem goed, al blijven ze niet altijd mooi op hun plaats
• massagegel: het zal nodig zijn…
• halve liter water: deze is na enkele uren wel op, maar op de tussenposten kan je bijvullen
• pet: helpt tegen de zon en de regen (en het neemt minder plaats in dan een zonnebril, want die paste niet meer in de heuptas)
• iPod Touch: tegen de verveling
• gsm: om mijn status door te geven (had ik nu maar een iPhone, dat had wat gewicht uitgespaard :-) )

Tracking?

Zoals ieder jaar is het mogelijk om mijn vooruitgang (of stilstand) te tracken. Dit kan je volgen via een speciale trackingsite of via sms. Dat laatste is natuurlijk wat minder gratis, maar dan blijf je wel up to date.

• Trackingwebsite: hier kan je mijn startnummer (7237) ingeven of mijn naam en dan krijg je een kaart te zien van waar ik zit.
• SMS: meer info alhier

Supporteren?

Ik weet uit ervaring dat ik het ‘s morgens het moeilijkste heb. Dan zit je zo rond de 50 à 60km en dan wordt het even kouder buiten. Spieren worden strammen en je begint ook wat moe te worden.

Als je me per SMS wilt steunen, dan ben ik daar dus het meest mee geholpen op zaterdag tussen 8 en 13u. Dan zal ik het het meeste kunnen gebruiken. SMS kan rechtstreeks op 0472 92 57 24. Vergeet je naam er wel niet bij te zetten, want ik heb nogal weinig contactpersonen constant in mijn adresboek staan.

Het doel.

De eerste keer heb ik vlotjes de 60km gehaald. Vorig jaar maar net de 50km. Dit jaar wil ik hem natuurlijk uitgaan (logisch toch ;-) ), maar ik zou al zeer blij zijn als ik meer dan 60km zou afleggen. 75 zou een zeer mooi getal zijn. Maar natuurlijk blijf ik op de 100 mikken!!!!

Wish me luck!

But that notion of a “primary key” or identifier to point out the relevant part of a table was not easily grasped by experts at the time. The elegance of the concept was immortalized by one of Codd’s followers, Bill Kent. Speaking of the relational model, Kent once said, “The relation is based on the primary key, the whole key and nothing but the key, so help me Codd.”

(bron: Ted Codd, Chris Date – IT Channel – IT Channel News by CRN and VARBusiness)

Afgelopen zaterdag heb ik het examen databasesystemen afgelegd. Het doet goed om te lezen dat de experten toendertijd er ook al niet aan uit konden.

Wie herinnert er zich het programma nog dat Chris Van den Durpel presenteerde: “De peulschil”.

Daarnet ging dit liedje ook door mijn hoofd, nadat ik de deur van de auto toesloeg met mijn duim er nog tussen. Tja, als de auto buitenslaapt en er zo’n speciaal scherm tegen de koning vorst voor moet, dan moet je dat wat aanspannen. Best wel opletten dat je duim net niet binnen zit.

Ik kan nu lopen pronken met een blauwe nagel. Gelukkig doet het nog niet al te veel pijn en is het mijn linkerhand, dus ik kan nog typen (ik druk altijd met rechts op de spatiebalk). Hopelijk krijgt hij morgen een indrukwekkender kleurtje. Altijd mooi om mee op te scheppen, zo’n geplette duim. :-)

Ik ben de peulschil,
ik ben de peulschil,
de peulschil staat hier.

Ik ben de peulschil,
ik ben de peulschil,
ja, de peulschil staat hier.

Ik ben de man waarvan praktisch iedereen weet,
dat hij ze weer begaat, zijn flaters bij de vleet,
omdat hij toch nooit anders heeft gedaan.

Niet iedereen staat goed met lycra. Zo’n spannend broekje ziet er misschien wel goed uit bij jonge springerige meiden, maar éénmaal je vervaldatum overschreden is, hou je het beter bij een joggingbroek of iets dergelijks. En als u een witte t-shirt aandoet om te gaan zweten in een fitness, zorg dan tenminste voor een bh.

Ter info voor de lezers:
De dame in kwestie is een oudere dame. Ik schat ze tussen de 60 en de 65, misschien zelfs wat ouder. Dat is allemaal geen probleem, maar dan moet je niet gewaagd doen met kleren in de fitness. Een lycra broek waar je alle appelsienhuid (of wat is de fancy naam ook weer?) door kan zien en die net iets té passend gekozen is. Of misschien lag die al lang in de kast en is ze er uit gegroeid.

Daarnaast een wit t-shirt en zonder bh. Ik durf het bijna niet zeggen, maar op een bepaald moment kreeg ze het ofwel koud, ofwel geraakte ze opgewonden. Leuk voor haar natuurlijk, maar in een wit bezweet t-shirt moest de ganse zaal ook meegenieten. Op een bepaald moment moet ze het zelf ook wel doorgehad hebben, want ze kruiste haar armen op een nogal strategische manier. Ik heb een half uur naar haar moeten kijken (omdat de toestellen bijna recht tegenover elkaar stonden). ‘t Is te zeggen, ik heb moeite gedaan om nog dingen in de omgeving te vinden om naar te kijken, zodat ik niet naar haar hoefde te kijken.

Als het nu nog een knappe jongedame zou zijn, is zo’n attractie natuurlijk heel leuk om je gedachten mee te verzetten terwijl je al een uur in de fitness aan het trainen bent. In dit geval zorgde het vooral voor gênant momenten telkens onze ogen kruisten…

Langs de andere kant, er zijn ergere trauma’s die je kan oplopen. Gisteren heeft een trein in het station van Schulen iemand overreden. Mijn jongste broer zat op de trein. Naar het schijnt lagen de ledematen over enkele tientallen meters verspreid. Hij beschreef het beeld dat hij had gezien helemaal tijdens het avondeten. Smakelijk!

Gisteren weer eens meegedaan aan de jaarlijkse Booischotse dorpsquiz. Het is de 4e of 5e keer dat we meedoen en we worden alsmaar beter. Het is dat of de vragen worden makkelijker, dat kan ook. Gisteren eindigden we 8e (van de 37). We hebben even op de 4e plaats gestaan (tot de voorlaatste ronde), maar de muziekronde doet ons ieder jaar de das om. Wie kent er dan ook Chicago?? Niemand toch? Gezien we met 5 personen van 23 zijn, bij ons dus niet…

Onze joker stond in op de “saaie ronde”. Goede gok, want hier haalden we 10 op 10 op. Wie weet er nu niet dat het gesmolten gesteente binnenin de aarde ‘magma’ noemt? En dat je de warmte van een ster aan zijn kleur kan meten?

Het leuke aan zulke quiz’en is dat je ieder jaar dezelfde groepen ziet terugkeren. Na een paar jaar wordt het gewoon een onderlinge competitie tussen de groepen. Aan de andere groepen: volgend jaar gaan we voor de eerste plaats en nemen we een dj mee!

Terzijde: je schrijft dus “diskjockey” en niet “discjockey”. Die vraag hadden we dus mis. Wisten wij veel dat het over de Nederlandstalige schrijfwijze ging …

Gisterenavond had ik de wekker op 9.15u gezet. Donderdagavond was het wat laat geworden en zondagochtend is meestal hét moment om wat bij te slapen. Vanochtend lag ik echter om 8.30u al wakker en begon ik onwennig te woelen. Raar, want meestal val ik terug gewoon in slaap. Ik ben maar blijven liggen tot 9u en daarna opgestaan.

Ik had “Troy” opgenomen, dus begon ik aan mijn zondagochtendfilm (in navolging van de zaterdagavondfilm). Toen de film uit was, zag ik op de klok in de keuken dat het al 12.30u was. Raar, gezien de film zo lang ook niet duurt (gisterenavond had ik al gekeken tot deel 2).

Pas toen ik terug in de living kwam en daar op het uur keek en zag dat het 11.30u was, viel mijn frank/euro (allez: muntstuk): de klok werd deze nacht een uurtje teruggedraait.

En gezien al mijn wekkers en klokken die van mij zijn, radiogestuurd zijn of zichzelf updaten, hoef ik er mezelf niets van aan te trekken. Ieder jaar is het voor mij weer een verrassing waarom mijn bioklok misloopt.

Wordt het eens geen tijd dat ze dat hele zomertijd/wintertijd gedoe gaan afschaffen? Het zorgt voor zoveel extra moeilijkheid. Net of het tellen met tijd al niet moeilijk genoeg is zoals het nu is.

Is het om energie te besparen? Zever zeg ik u! In België wordt er dagelijks zoveel overschot aan energie geproduceerd dat we iedere nacht alle autostrades, wegen en veldweggetjes moeten verlichten. Waarom niet wat minder energie produceren en enkel de belangrijkste wegen verlichten? In alle andere landen lijkt dat te volstaan.

Dit jaar zal ik mijn bioklok nog eens bijstellen, maar misschien zal het voor volgend jaar al niet meer nodig zijn…

Sinds 1 september zit ik terug op de schoolbanken. Het is te zeggen: toch op vrijdagavond en zaterdagvoormiddag. Ik volg Informatica. In Groep T in Leuven kan je dat volgen in volwassenenonderwijs. Na 3 jaar behaal je dan een graduaatsdiploma waar je mee aan de slag kan.

Ik heb er altijd aan getwijfeld of ik Informatica zou gaan studeren, maar ik werd afgeschrikt door de wiskunde die je er bij kreeg (ik heb een talenknobbel, wiskunde is niet aan mij besteed). Op deze manier studeer ik toch informatica, zonder al de bijvakken.

De vakken die ik in het eerste semester heb:

• ICT-tools: vooral Excel. Momenteel nog wat basic, maar ik kijk uit naar de meer geavanceerde toepassingen.
• C#: programmeren in .NET. Leuk als je op een Mac werkt. Gelukkig heb ik Fusion draaien. Volgend jaar is het trouwens Java.
• Computersystemen: dat is nu eens een leuke cursus. De hele pc-hardware wordt uitvoerig besproken. Geschiedenis van de computer, processors, geheugen, etc. Een blokvak, maar we heel interessant.

Al dat extra werk betekent wel dat m’n week quasi volgepland staat. Vandaar de aanpassingen op m’n blog de laatste tijd. Maar ondertussen leer ik wel iets bij natuurlijk. :-)

Hou die grijze cellen bezig!

Een belangrijk deel van mijn werk als assistent bestaat uit het onthouden van namen. Dat gaat dan van klanten tot de de assistente(n/s). Je kan je natuurlijk niet veroorloven om zulke namen te vergeten. Als ze je bellen en je weet niet wie ze zijn…

Mijn systeem is vrij simpel. Op het werk gebruiken we Outlook 2003. Ik hou van iedereen de naam bij, ook al ken ik hun telefoonnummer of (mail)adres niet. In wezen is het dus een uitgebreide lijst van mensen met wie ik ooit in contact kwam. Belangrijk is wel de informatie die je erbij typt.

In het venster met opmerkingen typ ik telkens:

• hoe ik ze ken (via wie)
• met welke projecten ze zich bezighouden. Meestal zijn dit enkele tags.
• welke relatatie ze hebben met andere mensen (collega van …, assistent van …, manager van …)
• dingen om rekening mee te houden als ik bel: bijvoorbeeld dat het iemand is die moeilijk Nederlands verstaat en Engels verkiest
• handige persoonlijke weetjes die ik toevallig opvang in een gesprek of uit een mail (of soms via een ander persoon). Het gaat dan bijvoorbeeld om een verjaardag, of hij of zij kinderen heeft, etc. Zulke dingen kan je altijd gebruiken om het gesprek wat luchtiger te beginnen.

Het moeilijkste is echter als je iemand ontmoet en als je zijn/haar naam toch vergeten bent. Iemand spreekt je aan en je kan niet meer op zijn/haar naam komen. Er is echter een truukje dat je kan toepassen. Je moet het wel met veel zelfvertrouwen aanpakken.

• “Wat is je naam ook weer?”
• “Dirk.”
• “Ja, dat weet ik wel, maar ik bedoelde je achternaam.”

Als je het een beetje goed aanpakt en in een gesprek verpakt, valt het niet op bij je gesprekspartner…

Eindelijk…

Tot en met 15 augustus. ‘t Is de moeite.

Voor de andere mensen met vakantie: geniet ervan!

Ik ben sinds enkele maanden ook op LinkedIn te vinden. Het valt me echter op dat LinkedIn vooral succes heeft in de VS. Hier in België draait het nog op een laag pitje. Er zijn wel al veel mensen die er gebruik van maken, maar het aantal valt me een beetje tegen. Ik heb LinkedIn mijn adresboek laten doorzoeken (dat is: van mijn werk + privé). Ongeveer 5% maakt gebruik van LinkedIn. En van die 5% zijn 3% Amerikanen of Aziaten die ik ooit eens gemaild heb (of zij mij) en die zo in m’n adresboek terechtgekomen zijn.

Vandaar dus mijn vraag: Gebruik jij LinkedIn? En waarvoor gebruik je het dan? Om zichtbaar te zijn? Om een nieuwe job te vinden? Of om gewoon je netwerken te onderhouden?

Daarnet kwamen er twee luchtballons overgevlogen. Ik had eerst niets in de gaten. Ik zit met m’n rug naar het raam en het raam stond open. Ineens hoorde ik de heel herkenbare “psssssssst” van een brander. Ik draai me om en daar hangt een luchtballon met het opschrift “Nokia”, op 50 meter van het huis en ongeveer 20 meter van de grond. Geloof me, dat is heel kortbij.

Even achter de eerste ballon hangt een tweede, ietsje uit de richting. Deze heeft een “RobTV” opschrift en ook een URL: http://vliegmee.be/.

De eerste ballon moest zeker in de buurt landen, want hij ging nog maar net over onze huizenrij. Ik was blijkbaar niet de enige die de ballons opgemerkt had, want verschillende buren stonden ook al naar de ballons te turen, sommigen vanuit hun venster, andere vanop hun gazon.

De eerste ballon landde op een groot veld, net buiten ons zicht, achter de bomen. De volgauto volgde vrij snel. De tweede ballon moest gas bijgeven om over de huizen te geraken en over de gigantische CB-mast bij onze buren. Zo’n mast raak je best niet met een luchtballon. De tweede ballon vloog dus terug hoger en ging enkele honderden meters verder landen dan de eerste. Gezien het golvend landschap hier, konden we (wij en de buren) raden, maar we vermoedden het voetbalveld, dat net achter de heuvelrug lag.

Spijtig, voor ons geen champagne vandaag…

Technorati : RobTV, luchtballon, nokia

Disclaimer: Ik schreef deze post maandagavond eigenlijk al en deze werd automatisch gepubliceerd door WordPress. Een beetje een ongelukkig toeval met de steekpartij in Binche van gisteren. Maar de post staat er nu, dus laat ik hem staan. Laat het duidelijk zijn dat ik tegen het misbruik ben van messen (nl. om er mensen mee aan te vallen)!!

Sinds maandagmorgen loop ik met een nieuw zakmes rond. Ik ben nogal een fan van zakmessen, omdat ik er gewoon regelmatig ééntje nodig heb. Het gaat dan vooral om het mes, om dozen op te maken, plastiek van een verpakking af te halen, karton in stukken te snijden (computerdozen nemen anders heel wat plaats in), e.d.

Normaalgezien loop ik altijd met een Zwitsers zakmes (Victorinox Spartan) rond. Handig, vrij klein en er staat nog een flesopener en een schroevendraaier op ook. Ik ben er al meer dan 10 jaar blij mee, maar nu zocht ik toch iets anders. Het mes begon al wat botter te worden (en het is al een paar keer geslepen) en een Zwiters zakmes heeft nog één groot nadeel: je hebt beide handen nodig om het te openen of te sluiten. In de meeste gevallen is dit laatste geen probleem, maar soms heb je gewoon maar één hand vrij en heb je een mes nodig. En dan sta je daar mooi met je Zwitsers mes. :-)

Ik ging dus op zoek naar iets anders en kwam bij Leatherman uit. Leatherman is vooral bekend van de multitools, maar tegenwoordig hebben ze ook een productreeks messen (jachtmessen, maar ook gewone zakmessen). De Leatherman c304 sprak me wel aan, niet in het minst door de grote “wow”-factor als je de filmpjes ziet op hun pagina over hoe je het mes kan openen (met behulp van een blade launcher).

Je kan het mes met behulp van een kleine “switch” (de blade launcher) aan de achterkant van het mes openklikken. Het vergt wat oefening, maar met een draai van je pols, kan je het mes met één hand openen. Sluiten gaat ook met één hand. Let wel: er zit geen veer in en niets gaat automatisch. Het is een gewoon hefboomsysteempje dat het mes (manueel) opent. Het openen gaat zeer vlot, een wereld van verschil met een Zwitsers zakmes, waar je je nagel in moet prutsen om het mes open te krijgen.

Naast het mes zit er ook nog een karabiner (zo’n klimclip) aan, zodat je het mes overal aan kan bevestigen. De karabiner heeft ook de functie van flesopener, maar dat moet ik nog eerst zelf eens proberen. Voor de handigheid zitten er eveneens twee schroevendraaiers op: een gewone “platte” en een “philips”. Niet zoveel functies dus als op een Zwiters mes (waar ook nog een flesopener op zit, die ik nooit gebruikt heb), maar de belangrijkste tools zitten er in.

Het geheel voelt solide aan en het mes zelf is ook vrij groot (zie de foto hiernaast om een een idee te hebben). Het handvat bestaat uit “glass reinforced nylon with rubber inserts”. Ik zou niet weten wat dat allemaal moet voorstellen, maar geloof me maar als ik zeg dat het vlot in de hand ligt. ;-)

Het mes zelf is vlijmscherp. Ik heb de test gedaan door er eens mee over m’n arm te strijken (eens op de tv gezien. Kids: do not try this at home). Het haar op m’n arm ging er af als niets. Nu zit ik met een kale plek, maar daarmee is wel bewezen dat het mes scherp is.

Het enige nadeel is de clip, waarmee je het mes kan vasthaken aan je broekzak. Die is stevig, maar de punt is iets naar buiten gekromd. Als je een beetje te dicht tegen een auto gaat, maak je er mooie krassen mee. Ook een leren zetel kan niet zo goet tegen dat metaal. Je kan de clip er af halen, maar daar voel ik momenteel niet veel voor. Gewoon een beetje oppassen dus.

All in all: handig en scherp mes dat m’n Zwitsers zakmes voor de komende 10 jaar zal gaan vervangen…

Gisterenmorgen was het zover. De harde schijf volledig kaputski. Debian gaf aan dat m’n harde schijf “out of sync” was en dat block(0,0) niet meer gelezen kon worden. Opstarten was er dus al niet meer bij. Met behulp van het nodige geknoei kon ik gisteren alsnog een netinstall van Debian doen (volledige cd’s download ik niet meer).

Tijdens de versie installatie overschreef ik wel enkel de root- en boot-partitie. Al de rest (mijn home-directories) had ik nog graag even bijgehouden. Gelukkig ging dat perfect. Totdat ik dan ook echt probeerde bestanden te kopiëren. Overal vraagtekens in plaats van bestandsnamen. Ik zag het al komen. De partitietabel ook naar de haaien… Dan breekt het zweet u wel uit. Backups heb ik wel, maar een backup is eigenlijk altijd verouderd. Die van mij was van … nu ja … november 2006. :-s

Na een handmatige diskcontrole (e2fsck) van /home waren zeer veel van de verloren directories en bestand hersteld in lost+found. Bestandsnamen heb je dan wel niet meer, enkel de inodenummers. Daar ben ik gisteren een uur van mijn leven aan verloren: alle directories naar m’n back-upschijf kopiëren en hernoemen.

99% van al m’n belangrijke bestanden zijn hersteld. Enkel de config-bestanden uit /etc ben ik kwijt, maar dat is geen ramp. Alle documenten uit m’n home-map heb ik tenminste (oef).

Gezien ik van plan was om toch niet al te lang meer op die pc te werken (als Apple Leopard uitbrengt, koop ik me een Macbookje), wil ik er ook niet te veel tijd meer insteken. Ik vertrouw de harde schijf trouwens toch niet meer. Stel je voor dat ik er nog eens iets op opsla en dat ik het kwijtben. Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen. ;-)

Momenteel is m’n broer er Windows XP op aan het installeren om te controleren of dat blijft draaien. Als het blijft draaien, prachtig. Indien niet, geen pijlen verschoten…

Het enige probleem is dat Leopard zeker nog zal uitblijven tot juni 2007 (meer dan 4 maanden). Zo lang moet ik het dus nog uithouden met een brak pc’ke. Ach ja, er zijn erger dingen. Ik ben al blij dat ik al m’n bestanden nog heb. :-)

Volgens Bert Webb, iemand die regelmatig een artikeltje blogt over productiviteit, moet je vroeger opstaan om meer gedaan te krijgen. De eerste uren van de dag zijn volgens hem het productiefst.

Ongeveer 2 jaar terug, toen ik studeerde, stond ik iedere dag om 6 uur op. Niet omdat ik het wou, maar omdat het moest (als je met het openbaar vervoer gaat, moet je er iets voor over hebben). Nu ik werk dicht bij de deur heb, blijf ik tot 7.45u in bed liggen. 1.15u is genoeg tijd om op te staan, eten, scheren, wassen en naar het werk te rijden.

Als ik nu ineens terug om 6u zou opstaan, zou ik plotseling een zee van tijd hebben (‘t is te zeggen, 1.45u meer ‘s morgens) die ik kan gebruiken voor eender wat. Vroeger opstaan wil dan ook wel zeggen: vroeger bed in. Ik ben namelijk iemand die zijn uren slaap moet hebben per nacht. Concreet win je er dus niet zo veel extra tijd mee.

Het is wel zo dat de tijd ‘s morgens altijd veel energieker zal zijn dan die van ‘s avonds. ‘s Avonds doe je namelijk meestal niet veel meer (tv kijken, wat op de pc tokkelen, …). Die ‘weggesmeten’ tijd wordt dan wel beter benut.

Ik ga de uitdaging aan en ga eens proberen om terug om 6 uur op te staan, een ganse week lang. Ik heb nog een boek liggen dat al lange tijd ligt te roepen om gelezen te worden. Ik ben zelf eens benieuwd.

Ik sluit mails meestal af met “Met vriendelijke groeten” en volgens Onze Taal is dat ook een goede standaardafsluiting. Het enige spijtige er aan is, is dat het zo afgezaagd is! Iedereen gebruikt dat ondertussen in de één of andere vorm: vriendelijke groet, mvg,… .

In het Engels hetzelfde probleem. Je hebt “Kind regards”, “Best regards” en “Regards” en dan heb je het zowat gehad. OK, je hebt er iets meer “Yours truly“, “Yours faithfully” en diens meer, maar wie sluit zo een mailtje af naar collega’s of vrienden?

Vorig jaar las ik ergens dat bij onze Noorderburen “houdoe” in trek is, maar geen enkele Vlaming zal doorhebben wat het juist wilt zeggen.

Ik ben dus op zoek naar leuke mailafsluiters die opvallen en bruikbaar zijn in een zakelijke omgeving. Hoe sluit jij je mails af?

Pietel deed het al in oktober, ik volg nu ook. Sinds vanmorgen heb ik m’n voicemail uitgeschakeld. Ik was het gewoon beu. Iedere keer luisten of je er een bericht op hebt. Als er dan een bericht op staat, dan duurt het een half uur eer je aan het ingesproken bericht zelf toekomt. Ook die vervelende voicemail commando’s waarvoor ik nooit de moeite genomen heb om de cijfercombinaties uit m’n hoofd te leren (“druk … om het bericht te verwijderen” etc).

En wat dan als iemand me nu belt? Wel, dan zal ik het wel zien als ze gebeld hebben en dan kunnen ze me terugbellen als het dringend is (of ik bel hen wel terug, als het minder snel mag gaan). Niet iedereen is namelijk 24/24h bereikbaar, hoewel dat blijkbaar de mode is. Ik ben soms graag ook onbereikbaar, gerust van al het werk. Als je dan terugkomt uit die oase van rust en je vindt 4 gemiste gesprekken, waarvan 2 iets ingesproken hebben en 2 lege voicemailberichten (leg dan rapper af!), dan is de rust ook wel voorbij…

Dan vind ik het equivalent van een sms’je sturen zeker zo goed. Dat lees ik wel, ook wanneer het me het beste uitkomt. En als het belangrijk is, dan bel ik wel even terug.

Het belachelijk aan al die voicemailtoestanden is dat niemand eigenlijk de moeite doet om ooit een bericht volledig te beluisteren. Van zodra je weet wie er gebeld heeft, bel je gewoon terug, zonder het bericht te beluisteren. Waarom heb je dan een voicemail? Dan kan je evengoed gewoon de “missed call list” van je gsm gebruiken. Die geeft dat ook aan.

Met deze redenering in m’n achterhoofd heb ik dan ook maar het besluit genomen om m’n voicemail uit te schakelen. In tegenstelling tot Pieter ging dit bij mij wel vlotjes. Even naar de BASE helpdesk gebeld (1999), gevraagd hoe ik de voicemail kon uitschakelen. Daar zei een vriendelijke mevrouw dat ik #002# moest typen en dan even wachten ofwel de gsm even uitschakelen. Gedaan zoals opgedragen en 5 minuten later was m’n voicemail uitgeschakeld.

Mooi zo. Weer een inbox minder. Only 7 more to go…

Nog eens een nieuw speeltje, allez, ‘t is te zeggen: ik had het eigenlijk wel nodig. Het scheermachientje dat ik hiervoor gebruikte was een overerving van mijn vader, een Philishave (zo één met drie roterende cirkelzagen). Het heeft lange tijd goed gediend, maar ik wou iets beter. Het nadeel van die Philishave was dat ik hem bijna door mijn huid moest duwen om zo kort mogelijk te scheren. Als ik dat niet deed, had ik nog “gemillimeterde” baardhaartjes. En de hals was al helemaal niet meer om te lachen. Iedere keer na het scheren had ik er rode uitslag van de wrijving.

Dan ben ik dus eens op zoek gegaan naar een ander type scheerapparaat, namelijk het type “grasmachien”: een foliescheerder. Eerste stop: Amazon.com, daar naar de categorie Electric shavers gaan en sorteren op “best verkocht”. Dan heb je toch al een startpunt. Daar kwam ik uit op de Braun 8985 360° (nu maken ze er hier ook reclame voor op tv, heb ik gezien). Je hebt het met LCD-display en zonder, maar zoiets vind ik overbodig (en het kost al genoeg zo), dus zonder LCD voor mij.

Ik heb de 8985 al zo’n drie weken en hij scheert voortreffelijk goed. Als ik het vergelijk met de Philishave, is het een verademing (maar dat is persoonlijk natuurlijk). Door het foliesysteem scheert hij veel korter. Zo’n goede scheerbeurt had ik nog nooit gehad! Je moet wel oppassen, want soms scheert hij zo kort dat je je huid er aan openhaalt, maar dat was eigenlijk mijn eigen schuld, gezien ik toestel, net zoals de Philishave, veel te hard op mijn huid duwde, wat niet nodig was.

De hals is nog altijd het moeilijkste deel van het scheren, maar ik denk dat dat bij alles zo is, misschien iets minder bij nat scheren. Ik scheer me nu wel in de helft van de tijd én dubbel zo goed!

Als je de Braun in z’n basisstation zet, berekent hij welke schoonmaakbeurt nodig is (eco, normal, intensive). Die laatste is voor na de maandagochtendscheerbeurt als je je tijdens het weekend niet scheert. ;-) Met een druk op de knop begint hij de scheerkop dan schoon te maken. Het maakt wel wat lawaai, maar is niet echt storend. Doe het gewoon als je naar je werk vertrekt, dan heb je er helemaal geen last meer van. Iedere keer dat je je scheermachine gebruikt, is het proper, ontsmet (zit alcohol de schoonmaakoplossing) en heeft het een frisse citroengeur. Dat is nogal eens iets anders als die scheermachines waar je om de week met een borsteltje door moet gaan…

Het nadeel is natuurlijk de hoge prijs, maar die heb ik er gerust voor over. Ik zie het dan ook als een gebruiksproduct voor mij en niet als een overbodige “luxe”. Voor een cadeautje voor papa is het echter wat kostelijk (misschien als we met z’n allen samenleggen :-) ).

Ja, ik ga hier een lokale bekendheid worden. Afgelopen maandag waren ze foto’s aan het nemen in de fitness waar ik zo’n 3 keer per week langs ga (deze keer zelfs 4 keer, verslavend gewoon!). Vanmorgen vertelde de uitbaatster me dat er binnenkort een speciale actie is en dat die foto’s daarvoor dienden. Op de koop toe sta ik er ook nog op (in full color, nat in ‘t zweet). En die flyers gaan hier dus in de buurt uitgedeeld worden.

Ik ben eens benieuwd of iemand me gaat herkennen. Hier zit nogal veel familie in de buurt, dus het zou moeten…

En omdat ze zo vriendelijk geweest zijn om mijne knappe kop op een flyerke te zetten, zal ik wat gratis reclame maken.

Allen daarheen (want ‘t is leuk): Be Fit, Binkomstraat 3, 3391 Meensel-Kiezegem.

Sinds vorige week heb ik terug last van kiespijn. Iedere keer als ik ‘s avonds naar een zender zap, zit ik op of andere ‘politiekeling’ zijn (of haar) gezicht te zien. En ‘t is nu niet dat we veel knappe politiekers hebben hier. ‘t Is ook iedere keer hetzelfde hier in België. Als de verkiezingen korterbij komen, hebben ze iets te zeggen. Tussen twee verkiezingen door knoeien ze maar wat aan. Zo ‘s avonds is dat geen goede televisie.

Sinds vorige week heb ik terug last van kiespijn. Iedere keer als ik iets koud drink, voel ik een pijnscheut tot in m’n kleine teen. Geen pijn zo erg als kiespijn. Na veel treuzelen heb ik dan toch maar een afspraak gemaakt bij de tandarts. De tand is al een paar keer hersteld met een vulling, ik hoop dat hij er nu nog niet uit moet. Waarom zitten er toch zenuwen in tanden? We zouden veel beter af zijn zonder.

Een gsm is handig, maar ik ben zo één van die mensen die een gsm nooit bij de hand heeft. Thuis ligt hij altijd net te ver af, zodat ik altijd te laat ben als hij overgaat. Op het werk steek ik de gsm meestal in m’n broekzak en ben ik de laatste die doorheeft dat mijn gsm rinkelt (ik moet nog altijd aan de ringtones van de S68 wennen).

Er zijn verschillende manier om met een gsm rond te lopen: broekzak, jaszak, rond je nek hangen, aan je riem (belt clip), etc. Ik vraag me af op welke manier jullie je gsm bij de hand houden en waarom.