Sinds begin vorige week prijkt een Magic Trackpad op mijn bureau. Mijn Logitech Trackman begon een vrij merkwaardig defect te vertonen: soms reageerde hij niet meer als ik klikte. Op zich geen ramp, maar na een tijd stoor je je er wel aan.

Daarnaast kreeg ik een maand geleden een pijn in mijn rechterduim. Ik vrees dat ik goed op weg was om een RSI-duim te krijgen. Ik kan je verzekeren, het gevoel is niet zo leuk als je duim ineen ongecontroleerd begint te trillen. En als die duim dan ook nog eens op een trackball ligt, dan snap je wel dat dat nog frustrerender is. Vandaar: geen trackball meer dit keer. Ik ben nog altijd voorstander van een trackball, maar eigenlijk moet je gewoon zo veel als mogelijk afwisselen, zodat je alle spieren in je hand gebruikt.

Ik was eigenlijk al vergeten dat Apple de Magic Trackpad uitgebracht had, toen iemand me er ineens aan herinnerde dat dat ook een optie kon zijn. Ik dus direct de Easy-M in Leuven binnen om er eentje te kopen.

Hardware

It’s a beauty. Echt. Als Apple goed is in één ding, dan is het wel design. De trackpad is een glazen tablet, ongeveer 2 iPhones groot. Het is eigenlijk gigantisch als je het zo ziet liggen.

Er zitten 2 AA-batterijtjes in de cilindervormige container achteraan (die ook weer mooi afgewerkt is). Er werden batterijen meegeleverd, ik ben benieuwd hoe lang de batterijen mee zullen gaan, gezien het nogal intensief gebruikt wordt.

De connectie met de Mac verloopt via Bluetooth. Het opzetten gaf wel een probleem. Je hebt immers een software-update nodig om de muis te laten werken. Pikant detail is wel dat je de update pas krijgt als je Mac ‘weet’ dat je een Magic Trackpad aangesloten hebt. Concreet moet je dus eerst je Magic Trackpad pairen en instellen als gewone Bluetooth-muis, de update binnenhalen en dan opnieuw pairen. Het had dus best iets minder omslachtig gemogen…

Werking

De software-update geeft je een apart instellingenpaneel waarmee je betrekkelijk veel kunt finetunen. Je kunt er scrollsnelheid mee instellen en welke actie je wilt toewijzen aan bijvoorbeeld een ‘four-finger-swipe’.

Zoals al gezegd is de werkoppervlakte gigantisch. Dit zorgt ervoor dat je je vingers vrij ongestoord kunt bewegen. Het gebeurt erg weinig dat ik ineens over de rand ga. Doordat het oppervlak in glas is, is het gemakkelijk proper te houden, wat toch wel een verschil is met een trackball.

Ik heb er al verschillende spelletjes BZFlag mee gespeeld en dat gaat perfect. De trackpad reageert snel en is erg accuraat. Je kunt hem dus zeker gebruiken in plaats van een muis of trackball.

Conclusie

Een mooi stukje hardware dat perfect werkt. Enkel de installatieprocedure moet nog eens herbekeken worden. Zeker een aanrader als je eens met iets anders als een gewone muis wilt werken.

Net nu ik mijn iPod Touch zo gewoon geworden was, houdt hij het voor bekeken. Net buiten garantie natuurlijk, daar zijn die dingen op berekend.

Een raar verhaal eigenlijk. Tot begin vorige week werkte hij perfect. De batterij ging ongelofelijk lang mee. Zonder zeveren: ik kon best een week zonder opladen, als ik enkel muziek beluisterde. Met wat wifi-gebruik verminderde het wel, maar ik laadde hem maar eens in de 4 à 5 dagen op.

Afgelopen woensdag kon ik ineens niet meer op het draadloos netwerk geraken. Zelfs als ik naast de router ging staan, vond hij hem niet. Niet enkel ons netwerk trouwens, geen enkel anders netwerk dat hij daarvoor kende, werkte nog.

Wat erger was, de batterijduur was verminderd van enkele dagen naar enkele uren. Ik kon met een volle batterij (een nacht laden), amper enkele uurtjes luisteren. Hij kon nog net genoeg muziek leveren voor de treinrit heen en terug.

De combinatie van die factoren deed me vermoeden dat het een hardwarefout was. De antenne losgekomen of een lekkende batterij of iets dergelijks. Ik had in ieder geval geen zin meer om iedere dag de iPod te moeten laden. Elektriciteit kost ook geld…

Daarnet dus een iPod Nano gaan halen. Zo’n mooi sexy zwart blinkend ding.

Super zal het niet zijn, ik ben veel gewend van mijn iPod Touch. Ik ben 2,5 jaar verwend geweest met een prachtig touchscreen. Toch wou ik geen nieuwe Touch meer kopen. Het kost veel centen en ik wil binnenkort ook een iPad in handen krijgen.

Waarom niet gewoon op de iPad wachten?

1. Ik wil geen spullen van een eerste generatie. Laat een ander de bugs er maar uit halen.
2. Een iPad om enkel muziek te beluisteren lijkt me niet erg handig.

Zelfverantwoording heet dat dan. ;-)

En nu maar hopen dat de iPad snel een opvolger krijgt en een deftige prijs aangemeten wordt.

Mijn vorige gsm, de BenQ Siemens S68, begon sleet te vertonen: de lak was er zo goed als volledig af. Wat erger was: de batterij laadde niet meer op. Hij (zij?) kon het amper twee dagen uitzingen. Het begon dus tijd te worden om eens een nieuwe gsm aan te schaffen. De doorlooptijd voor mijn gsm’s is tot nu toe ongeveer 2 jaar per gsm. Het zou best langer kunnen, maar na die tijd ben ik er meestal ook gewoon op uitgekeken. En dan is iedere reden om een nieuwe gsm aan te schaffen een goede reden.

Om mijn zoektocht wat gemakkelijker te maken, had ik voor mezelf enkele richtlijnen opgesteld:

1. lange standby-tijd, liefst uit eigen ervaring, want de tijden op de productsites wijken serieus af.
2. bar of slidertype (geen clamshell)
3. dun: ik ben ondertussen mijn S68 gewoon en dat is een vrij dunne gsm. Ik zou niet meer met een logge gsm kunnen leven.
4. budget: <200 EUR, maar mag gerust een stuk goedkoper zijn ook.
5. vormgeving: minder van belang, maar je moet ermee in publiek durven gezien worden natuurlijk.

Ik was eerst van plan mijn nieuwe mobiel te halen uit de Samsung U-categorie. De UltraSlim reeks. Die telefoons zijn stijlvol en dun, maar hun autonomie viel meestal tegen: maximum 200u standby tijd is onder de huidige standaard. En toen ik de winkel binnenstapte, kreeg ik bijna altijd te horen dat ze uitverkocht waren. Blijkbaar is die reeks al enkele jaren oud en wordt ze niet meer courant bijgemaakt.

Daarna ben ik bij andere fabrikanten gaan kijken. Nokia kon me niet echt bekoren. Allemaal dikke gsm’s, met dan ook nog eens de nadruk op de muziekspelerfunctie. De gsm’s van Sony-Ericsson vind ik gewoon lelijk. Ik hoor wel van veel mensen dat ze de moeite waard zijn, vooral dan qua functionaliteit, maar ik vond er gewoon geen ene gsm tussen die én functioneel was én dun én niet al te lelijk. Ik heb heel lang een iPhone overwogen, maar ik kon de prijs voor mezelf niet verantwoorden. Mocht een iPhone minder duur zijn, dan had ik er zelfs niet over getwijfeld, maar momenteel ligt de iPhone iets buiten mijn budget.

Na een tijdje zoeken kwam ik ook op de website van LG terecht. Hun telefoons zijn vrij goed vormgegeven, maar voor de rest kende ik LG eigenlijk niet echt als ‘merk’. Toch heb ik uiteindelijk een LG gekozen, en wel de KF510. Deze voldeed voor mij aan al mijn doelstellingen: lange standbytijd (meer dan 2 weken), slider, dun, betaalbaar en goed vormgegeven (vooral ook stevig).

Design

De KF510 trok vrij snel mijn aandacht omdat hij een volledig metalen body heeft. Als je hem vasthoudt, voelt hij ook wat zwaarder aan dan een andere telefoon. Het slidermechanisme lijkt me ook zeer solide. Zoals al aangehaald heb ik ook enkele andere toestellen in handen gehad, en de enige die in de buurt kwam qua bouwkwaliteit was de Samsung U700.

De telefoon is zeer dun (10,9mm), wat opmerkelijk is voor een slider, hoewel de Samsung U600 onder de 10mm gaat. Enkele jaren terug had ik een Nokia 3310 (zoals iedereen in die tijd, toen was er maar één merk) en dat toch wel onhandig om ergens weg te stoppen.

Een andere aandachtstrekker is de bediening. De nummertoetsen zijn vrij standaard, maar de ‘toetsen’ erboven zijn drukgevoelig en lichten enkel op als de telefoon geopend is (je kan het ook activeren in gesloten toestand).

Het nadeel van dit design zijn, zoals bij alle recentere toestellen, de vingerafdrukken. Ik heb de indruk dat dat een probleem begint te worden bij alle touchtoestellen (denk ook aan de iPhone). Ik heb er op zich niet zo’n probleem mee, maar als je je er aan stoort, dan zou ik toch een andere telefoon overwegen.

Mogelijkheden

Qua mogelijkheden is het niet om over naar huis te schrijven. Het is een vrij basic telefoon. Er zit een 3 megapixel VGA-camera op, maar de kwaliteit is in niets te vergelijken met een echte digitale camera. Misschien maar goed ook, of de prijs zou gigantisch hoog liggen. De camera is wel geschikt voor snel enkele beelden te schieten en je kan er ook filmpjes mee maken.

Er zit ook een muziekspeler in. Vind tegenwoordig maar eens een gsm waar het niet in zit. Leuk is wel dat er ook een FM-radio op zit. Doordat je echter de bijgeleverd headset van LG moet gebruiken om muziek af te spelen, vind ik het zowat nutteloos. Ik neem dagelijk al een iPod Touch mee en ik ben niet van plan om nog een extra paar oortjes mee te zeulen. Ik vraag me af waarom al die fabrikanten graag eigen standaarden gebruiken in plaats van de geldende standaarden. Ik dacht dat een audiojack tegenwoordig betrekkelijk gemakkelijk te integreren was in alles.

Met een camera en een muziekspeler onboard zou je verwachten dat het intern geheugen iets van een 64 à 128 MB zou zijn. Dit valt echter tegen: 16 MB. Er is wel de mogelijkheid om de geheugenruimte uit te breiden met een microSD kaartje, maar ik vind dat ze tenmiste serieus basisgeheugen mochten voorzien. 16 MB geheugen was 6 jaar geleden de standaard, maar tegenwoordig niet meer. Het minste wat ze konden doen was standaard een microSD kaartje van 64 MB bijleveren, zodat je al een goede start hebt. Als je een video wilt opnemen, krijg je de melding dat je maar 12 seconden aan beeldmateriaal kunt opnemen…

Tegenwoordig zit Bluetooth standaard in iedere gsm, het ontbreekt dus ook in deze gsm. Eénmaal gepaired met mijn Mac kan ik moeiteloos door de afbeeldingen, geluiden en video’s bladeren. Ik heb ook moeiteloos al mijn contactpersonen via Bluetooth kunnen importeren, wat wel handig was en me veel typwerk uitgespaard heeft.

Gebruiksgemak

Qua gebruiksgemak van het besturingssysteem schijnt Nokia altijd te winnen. Ik vind dat de LG het anders op dat vlak ook wel goed doet. Ieder menu-item wordt voorafgegaan door een cijfer, zodat je snel door het menu kan klikken, zonder altijd de pijltjes te moeten gebruiken. Het menu is vrij standaard en leesbaar. Lettergrootte en zelfs lettertype van het menu zijn instelbaar.

Het touchvlak werkt behoorlijk, al maak ik zelf regelmatig fouten bij het sms’en. De knoppen rechts voor ‘cancel’ en ‘back’ staan net onder elkaar. Ik tik regelmatig de verkeerde aan, waardoor je je sms opnieuw kan beginnen. Bij gewone toetsen zou je al behoorlijk hard moeten klikken hiervoor, maar bij dit soort drukgevoelige toetsen moet je er maar eventjes met je vinger aankomen. Na een week begint het wel al te vlotten en het lijkt me wel te wennen. Standaard trilt het toestel bij iedere klik op de drukgevoelige toetsen om toch een soort van feedback aan de gebruiker te geven. Het irriteerde me snel, maar dat was gelukkig vrij snel uit te schakelen.

De cijfertoetsen zijn gewone druktoetsen. Ze zijn erg groot en leesbaar. Een nadeel van sliders dat ik nu pas opmerk is dat sliders bovenaan wat meer doorwegen. Bij het sms’en heb je dus soms het gevoel dat de telefoon wat naar achteren kantelt. Het is snel op te lossen door je wijsvinger gestrekt achter de telefoon te houden, maar dat is zo één van die dingen die je pas merkt als je het toestel gebruikt.

Performantie

Ik heb hem nog maar sinds begin deze week, maar ik hoop alvast dat LG niet te hard overdreven heeft bij de autonomie (al lijkt de kans wel groot). 400 uur standbytijd is hoog in vergelijking met de andere gsm’s die ik onder de loep genomen heb. Mocht het 75% hiervan zijn, zou ik nog steeds tevreden zijn. Het is alleszins al een serieuze vooruitgang met mijn vorige gsm, waarmee ik bijna van het ene stopcontact naar het andere ging.

De gesprekstijd zou 4 uur zijn. In vergelijking met de standby-tijd is dat niet vrij hoog, maar gezien ik sowieso niet veel en niet lang bel, maakt dat voor mij echt niet uit.

De digitale speeltjes op deze telefoon zullen wel wat energie verbruiken, dus die schakel ik sowieso uit: Bluetooth, trillen bij een toetsklik e.d. Het toetsgeluid zou sowieso uit moeten staan trouwens. Ik haat het als iemand zit te sms’en met het toetsgeluid op. Dan pas merk je hoeveel lawaai zo’n ding maakt, zonder dat je eigenlijk iets aan het doen bent. Gewoon uitzetten die handel!

Prijs/kwaliteit

Als je wat rond zoekt op internet, vind je de KF510 tegen prijzen tussen de 170 en de 250 EUR. Het is een vrij recent toestel (februari 2008) en voor de mogelijkheden die het heeft, mocht het wel iets goedkoper. Desalniettemin denk ik dat het een faire prijs is voor het toestel dat je krijgt.

Conclusie

Een zeer leuke telefoon met basismogelijkheden. En wat heb je meer nodig? Ik hoop wel dat deze gsm het meer dan twee jaar uit kan houden.

Beoordeling

Dat is pas een kleine computer! En hij ziet er ook nog eens goed uit. De Macbook Air begint toch serieuze concurrentie te krijgen. De aparte categorie van high-end netbooks gaat nog maar net van start, maar het blijkt een nieuwe nichemarkt te zijn waar meer computerbouwers zich in de toekomst zullen op gaan richten.

Persoonlijk vind ik het het veel geld voor zo’n kleine computer. Als ik het allemaal opnieuw zou mogen doen, dan zou ik een gigantische desktop kopen (à la iMac 24″) en daarnaast een goedkope netbook for on the go, iets zoals de eeePC of een goedkope ASUS.

At only 1.4 lbs, the Sony Vaio P certainly won’t break your arm—or the bank: although quite a bit more at $900 than the standard, generic, commodity-priced netbooks from everyone else. Even then, it is still considerably lower-priced than the diminutive UMPCs it probably should be lumped with, as it’s about the size of a business-class envelope, and about as thin as a cell phone.

Bron: Geeks are sexy.

The Muscle Machine is a six-legged walking robot, five metres in diameter. It is a hybrid human-machine system, pneumatically powered using fluidic muscle actuators. The rubber muscles contract when inflated, and extend when exhausted. This results in a more flexible and compliant mechanism, using a more reliable and robust engineering design.

(bron: Stelarc – Muscle Machine)

Die machine lijkt verdomd veel op Dr. Octopus uit Spiderman, niet? Ik denk wel dat ze de stoepen breder zullen moeten maken…

It’s one of the sleekest and most innovative ultraporables we’ve seen. The Envy 133 (starting at $2,099) rocks an instant-on mode that lets you surf the Web and make Skype calls without booting into Windows (called Voodoo IOS) and a slick power brick that doubles as a wireless access point.

(bron: Voodoo Envy 133 Mini-Review: Air Killer?)

De Voodoo Envy is de nieuwe Macbook Air concurrent. Hij zou net iets dunner zijn en hij heeft een instant-on mode: openklappen en surfen/mailen/chatten! Die instant-on mode draait weliswaar niet in Windows, maar in Splashtop.

Maar om echt de concurrentie aan te gaan met de Air, zal er toch OS X op moeten draaien … ;-)

Op een 15″ Macbook Pro werken gaat prettig, maar van zodra je code moet beginnen schrijven, merk je dat een 15″ breedbeeldscherm niet volstaat. Gezien de geringe hoogte, heb je geen goed overzicht over je programmacode, met veel op en neer gescroll tot gevolg.

Vandaar dat ik sinds gisterenavond een Samsung Syncmaster 205 op mijn bureau staan heb. Zaterdag besteld bij Loveno en gisterenavond gaan halen. Het is opnieuw een breedbeeld geworden, omdat het oppervlak dan overeenkomt met mijn MBP. Anders kloppen de verhoudingen helemaal niet meer.

Een 20″ leek me wel gepast, gezien het grote kijkoppervlak. 24″ vond ik dan weer iets te lomp om op mijn bureau te zetten. Zo groot is die bureau ook niet. ;-)

De paniek sloeg gisteren wel even toe, toen ik een groene “stuck pixel” ontdekte. Ik zag het pas doen ik een donker bureaubladachtergrond instelde. Gelukkig is het niet in het midden van het scherm, want dat zo nog iets erger zijn. Ondertussen heb ik al een pixelmassage geprobeerd, maar dat lukte niet. Nu staat al sinds vanmorgen JScreenFix te draaien om die pixel terug werkend te krijgen. Ik heb er eigenlijk niet veel hoop op. Het beste dat dan nog kan gebeuren is dat de pixel wat uitdooft over tijd (nu is het echt felgroen).

Voor de rest niets dan lof over het scherm. Ik heb het ingesteld als hoofdscherm in Mac OS X, zodat alle programma’s daar starten. Adium en iTunes zwier ik dan naar de laptop, al het surf- en programmeergedoe gebeurt op 20″. Geloof me, dat is een gigantisch groot verschil. Het scherm is zo breed dat je eigenlijk geen enkel programma als “full screen” wilt weergeven, omdat je dan nekpijn krijgt van je hoofd telkens links en rechts te draaien. ;-)

Het heeft lang geduurd, maar mijn langverwachte Macbook Pro is binnen. Deze post typ ik er trouwens al op. Vanmiddag om 12.40u kwam de man van TNT langs.

En zoals het een switcher betaamt, ben ik nu alles aan het uitproberen. Enkele dingen die me al opgevallen zijn:

• het scherm is echt zeer helder en bijna even groot als mijn 17″ crt monitor.
• het toetsenbord typt prachtig, maar ik vermoed dat er veel vuil kan tussenvallen, er is veel ruimte tussen de toetsen in.
• ik had alle mogelijke toetsenbordcombinaties geprobeerd om aan de @ te raken, blijkt dat dit gewoon met één toets kan, links naast de 1. Ik hoef er zelfs geen Shift of Ctrl of Cmd of iets dergelijks voor te gebruiken.
• programma’s installeren gaat als een fluitje van een cent.

Later meer, nu ga ik eerst nog wat rondzoeken!

Een beetje sluikreclame voor niet de beste winkel hier uit de buurt, maar ‘t is wel een mooie promotie. Je kan er tot 6 december een Lacie harde schijf (design by Porsche) kopen voor 99 EUR.

Omdat ik niet te veel reclame wil maken, vermeld ik de winkelnaam niet, maar zeg ik wel waar het is: Halensebaan 145, 3360 Tielt-Winge.

Drie huizen verderop woon ik, dus ik was er al snel bij vanochtend (eigenlijk heb ik m’n broer gestuurd) om de HD te gaan halen. En nu heb ik eindelijk ook een goede externe backupmogelijkheid!

Nog eens een nieuw speeltje, allez, ‘t is te zeggen: ik had het eigenlijk wel nodig. Het scheermachientje dat ik hiervoor gebruikte was een overerving van mijn vader, een Philishave (zo één met drie roterende cirkelzagen). Het heeft lange tijd goed gediend, maar ik wou iets beter. Het nadeel van die Philishave was dat ik hem bijna door mijn huid moest duwen om zo kort mogelijk te scheren. Als ik dat niet deed, had ik nog “gemillimeterde” baardhaartjes. En de hals was al helemaal niet meer om te lachen. Iedere keer na het scheren had ik er rode uitslag van de wrijving.

Dan ben ik dus eens op zoek gegaan naar een ander type scheerapparaat, namelijk het type “grasmachien”: een foliescheerder. Eerste stop: Amazon.com, daar naar de categorie Electric shavers gaan en sorteren op “best verkocht”. Dan heb je toch al een startpunt. Daar kwam ik uit op de Braun 8985 360° (nu maken ze er hier ook reclame voor op tv, heb ik gezien). Je hebt het met LCD-display en zonder, maar zoiets vind ik overbodig (en het kost al genoeg zo), dus zonder LCD voor mij.

Ik heb de 8985 al zo’n drie weken en hij scheert voortreffelijk goed. Als ik het vergelijk met de Philishave, is het een verademing (maar dat is persoonlijk natuurlijk). Door het foliesysteem scheert hij veel korter. Zo’n goede scheerbeurt had ik nog nooit gehad! Je moet wel oppassen, want soms scheert hij zo kort dat je je huid er aan openhaalt, maar dat was eigenlijk mijn eigen schuld, gezien ik toestel, net zoals de Philishave, veel te hard op mijn huid duwde, wat niet nodig was.

De hals is nog altijd het moeilijkste deel van het scheren, maar ik denk dat dat bij alles zo is, misschien iets minder bij nat scheren. Ik scheer me nu wel in de helft van de tijd én dubbel zo goed!

Als je de Braun in z’n basisstation zet, berekent hij welke schoonmaakbeurt nodig is (eco, normal, intensive). Die laatste is voor na de maandagochtendscheerbeurt als je je tijdens het weekend niet scheert. ;-) Met een druk op de knop begint hij de scheerkop dan schoon te maken. Het maakt wel wat lawaai, maar is niet echt storend. Doe het gewoon als je naar je werk vertrekt, dan heb je er helemaal geen last meer van. Iedere keer dat je je scheermachine gebruikt, is het proper, ontsmet (zit alcohol de schoonmaakoplossing) en heeft het een frisse citroengeur. Dat is nogal eens iets anders als die scheermachines waar je om de week met een borsteltje door moet gaan…

Het nadeel is natuurlijk de hoge prijs, maar die heb ik er gerust voor over. Ik zie het dan ook als een gebruiksproduct voor mij en niet als een overbodige “luxe”. Voor een cadeautje voor papa is het echter wat kostelijk (misschien als we met z’n allen samenleggen :-) ).

Zoals je ondertussen waarschijnlijk al wel weet, heb ik een Palm PDA. Dat is zo’n apparaatje waar een agenda, todo-list, contactenlijst en nog wat andere leuke dingen opstaan (o.a. boeken, spelletjes etc).

Het enige nadeel is dat het weer een item is dat je altijd zou moeten bijhebben. Dat wordt dan nummer 4 in het rijtje: portefeuille, sleutels, gsm, PDA. Stom dat ‘sjakkoshen’ enkel voor vrouwen zijn, want ik denk dat veel mannen ook zoiets kunnen gebruiken om al hun gadgets in kwijt te kunnen. Spijtig genoeg is dat eigenlijk nog altijd ‘not done’ (een episode van Friends comes to my mind waarin Joey een ‘mannentas’ draagt). Dat is er ietsje over, maar een laptoptas gaat nog net (maar zeul maar eens altijd met zoiets rond).

Nu vond ik een case voor de E2 in aluminium en die case is uitgerust met een beltclip. Je kan de Palm dus rustig aan je gesp laten bengelen en hebt hem altijd bij de hand, zonder dat er ergens een bult in je broek zit (nee, niet zo’n bult ;-) ).

Nadeel van zo’n beltclip is dat het übergeeky is. Kom met zoiets aan op het werk en ze denken dat je Robocop bent. Toen ik m’n draadloze headset net had, vroegen wel 3 van m’n collega’s wat dat rare ding aan mijn oor was (ik heb hen dan maar uitgelegd dat het een zeldzame oorontsteking was, waardoor ik soms wartaal begin uit te slaan en tegen mensen begin te praten die er niet zijn). Je moet dus niet vragen wat voor een impact een beltclip zal hebben in een non-techie environment.

Wat denken jullie van beltclips? Doen of niet? Waar bewaren jullie je draadloze apparatuur en gadgets?

Een gsm is handig, maar ik ben zo één van die mensen die een gsm nooit bij de hand heeft. Thuis ligt hij altijd net te ver af, zodat ik altijd te laat ben als hij overgaat. Op het werk steek ik de gsm meestal in m’n broekzak en ben ik de laatste die doorheeft dat mijn gsm rinkelt (ik moet nog altijd aan de ringtones van de S68 wennen).

Er zijn verschillende manier om met een gsm rond te lopen: broekzak, jaszak, rond je nek hangen, aan je riem (belt clip), etc. Ik vraag me af op welke manier jullie je gsm bij de hand houden en waarom.

Een follow-up op het vorige artikel over de S68. Ik heb er ondertussen al wat meer mee kunnen spelen en zo ben ik al veel meer te weten gekomen. Hierbij dus een update.

Ik blijf de BenQ-Siemens S68 nog altijd een übercoole gsm vinden. Als je hem tegen je oor plaatst, voel je het koude metaal tegen je oor. Dat is iets anders als het plastic-gevoel dat ik bij andere gsm’s heb. De geluidskwaliteit is magnifiek. In handsfree modus is de persoon aan de andere kant zeer goed te verstaan en gezien ik nog geen klachten gehoord heb, denk ik dat ik ook wel verstaan wordt.

De toetsen voelen goed aan en zijn groot genoeg. Er is voldoende plaats tussen de toetsen, zodat je niet snel op een andere toets zal drukken. De toetsen hebben trouwens een duidelijk “klik”-gevoel als je ze indrukt (persoonlijk vind ik dat wel leuk). Ook de toetsen aan de zijkant zijn goed gepositioneerd (al hadden ze wel wat hoger mogen staan). De navigatieblok heeft een grote “OK” toets, wat leuk is. Minder geslaagd vind ik de navigatiering, die nogal smal is. Ik heb echter nog niet veel misgeklikt, dus in het gebruik valt het nog wel mee. Dat was waarschijnlijk meer een estetische keuze.

Minder goed gaat het met de levensduur van de batterij. De 300u (= 12,5 dag) haal ik bijlange niet. Dit zal grotendeels wel te wijten zijn aan mezelf (de eerste dagen heb ik er nogal wat mee geprutst ;) ). Om de batterij wat te sparen heb ik de beeldschermverlichting op 70% gezet in plaats van 100%. Veel verschilt dat niet wat de schermkwaliteit betreft en misschient zingt de batterij het dan wel wat langer uit. Bluetooth is natuurlijk ook wel een energievreter, maar die laat ik liever op staan. Ik geniet nog te veel van de luxe om met m’n Palm te sms’en.

En dan gaan we vlot over naar het volgende onderwerp: Bluetooth. Ik moet zeggen dat ik onder de indruk ben. Ik had meer compatibiliteitsproblemen verwacht, maar alles ging van de eerste keer perfect. Eénmaal de toestellen gepaired waren, kon ik er alles mee. Ik kan afspraken van m’n Palm naar de gsm zenden, waar ze dan in de organiser terechtkomen (hetzelfde voor taken en contacten). En een sms’je schrijven gaat nog altijd sneller dan er ééntje te “duimen” (toch in mijn geval).

De meegeleverde Bluetooth headset, de HHB-700, doet het goed, al zit de headset me niet als gegoten, maar misschien moet ik de headset nog wat meer aan m’n oor laten aanpassen. De geluidskwaliteit is zeer goed en bij de gesprekken die ik gevoerd heb, heb ik ook nog geen commentaar gehoord van de tegenpartij, dus ze konden me goed verstaan. Ik kan ongeveer 6 meter wegwandelen van de gsm, daarna komt er storing op. Na ongeveer 9 meter wordt de verbinding verbroken en gaat het gesprek automatisch op de gsm over. Zes meter volstaat voor mij, dan kan je namelijk al vrij rondwandelen in het bureau en dat is toch wel een hele luxe als je een “wired” headset gewend bent.

Hoewel de headset de RedDot Desing Award 2006 gewonnen heeft, lijkt de positie en de grootte van de ptt-toets (push-to-talk) me nogal onlogisch. Deze toets dient om de headset in en uit te schakelen en om een gesprek aan te nemen. De toets is ongeveer een milimeter ding en 3 milimeter lang. In het begin is het dus nogal wat “aftasten”. Als je de headset aan hebt, kan je de toets immers niet altijd van de eerste keer lokaliseren. Na wat oefenen lukt het wel, maar ik had deze toets toch veel liever gezien tussen de geluidstoetsen (als een grote knop).

De S68 is met zijn mooie uitstraling en zijn hoge kwaliteitsafwerking vooral geschikt voor business-minded people die een degelijke gsm nodig hebben om te bellen en te sms’en. Het gebrek aan een camera zie ik dan eerder als een pluspunt. De Bluetooth headset is kwalitatief wat minder, maar zeer goed bruikbaar in het dagelijks leven. Als je constant belt met een headset, zou ik je wel aanraden een wat degelijkere headset aan te schaffen.

Looks: 9/10
Geluidskwaliteit: 9/10
Mogelijkheden: 8/10
Beeldkwaliteit: 7/10
Headset: 7/10

Sinds vandaag ben ik de trotse bezitter van de BenQ-Siemens S68. Niet dat ik zo dringend toe was aan een nieuwe gsm, maar de Nokia 3310 van m’n broer deed het niet zo goed meer (net opgeladen, tien seconden bellen en batterij plat). Hij wou mijn gsm wel overkopen, en dan kon ik een nieuwe kopen. Everybody happy. ;-)

Gezien het deze keer toch “iets meer” mocht zijn, zocht ik naar een gsm met bluetooth, zodat deze ook verbinding kon maken met m’n Palm Tungsten E2 en een Bluetooth headset. En de gsm mocht geen camera bevatten (let’s face it, wanneer gebruik je die dingen?).

De BenQ-Siemens S68 is een simpel toestel dat vooral gericht is op bellen en sms’en. Niet meer, niet minder. Door de “brushed metal” look, ziet het er vrij stevig uit (voelt ook zo). Het koele metaal staat in sterk contrast met de “plastic feel” van de meeste andere gsm’s.

De S68 beschikt over twee speakers, langs weerszijden van het toestel (stereogeluid dus). Het toestel zelf is vrij licht (in vergelijking met m’n vorige gsm, een SonyEricsson T320). Het scherm is groot, zeer helder en goed leesbaar. De toetsen zijn ook groot genoeg (niet iedereen heeft van die vingers als tandenstokers om te sms’en).

Toen ik thuiskwam heb ik natuurlijk direct geprobeerd om de S68 met m’n Palm te “pairen”. Dat lukte perfect. Ze herkenden elkaar onmiddellijk. Als ik nu een nummer in de contactenlijst in m’n Palm aanklik, vraagt hij of ik wil bellen. Als ik op “OK” klik, dan maakt hij een (zeer korte) verbinding en de gsm vormt automatisch het nummer en begint te bellen.

Ook sms’en wordt nu iets makkelijker. In de Tungsten zit namelijk een sms-programma. En ik vind dat tekst invoeren via de Palm toch wel makkelijker is (ik ben niet zo’n fan van gsm-toetsenborden).

Over toetsenborden gesproken: bij Nokia’s (m’n eerste gsm) zit de spatie op de 0, bij SonyEricsson op het hekje en bij BenQ op de 1. Is dat niet iets wat gestandardiseerd kan worden? Geen één van de lokaties is handig, maar nu zit ik altijd in het woordenboek als ik een spatie moet hebben. Ach ja, alles went.

Alles bij elkaar een zeer degelijke, en niet al te dure, gsm. Als je een gsm zoekt en enkel Bluetooth nodig hebt, is dit een gsm om naar uit te kijken.

Sinds enige tijd ben ik de gelukkige bezitter van een Palm Tungsten E2. Het heeft even geduurd eer ik beslist heb om er iets over te schrijven. Ik moest sowieso nog wennen aan alles en een goede kijk krijgen op de voor- en nadelen. Ondertussen heb ik daar al uitgebreid de tijd voor genomen, so here it goes:

In the package

Net zoals bij m’n Zire zat de E2 in een blisterverpakking (hard plastiek). Persoonlijk vind ik dat het daardoor een ietsje aan elegantheid mist (denk maar aan de verpakking van bijvoorbeeld de Apple-producten). Palm zou beter kunnen doen. Blisterverpakkingen zijn vooral onhandig voor mensen die onmiddellijk aan de slag willen (zoals ik). Ik heb beroep moeten doen op een schaar én een cutter om de verpakking open te krijgen. En ondertussen probeer je maar zo voorzichtig mogelijk te werken om de E2 niet te beschadigen in het proces (dat zou pas een ramp zijn). En ik kan je verzekereren: hard plastiek heeft scherpe randen. De verpakking is dus wel een minpuntje.

In het pakket vind je:

• de Tungsten E2 (anders ben je net opgelicht)
• een metalen stylus
• een hoesje
• een snelstart handleiding (enkele QuickStart, want alles is in het Engels)
• een datatransfer kabel (voor Palm-pc)
• een kabel om de palm op te laden op het lichtnet (met verschillende aansluitstukken zodat je altijd kan opladen, ook in het buitenland).
• een universele screenprotector
• een hulpblaadje voor Graffiti

De hardware

Ik was echt wel verbaasd over de kwaliteit die je gewoon “aanvoelt” als je de E2 vasthebt. In vergelijking met de Zire is dit een verademing. De behuizingvoelt zeer stevig aan en de knoppen zitten goed vast in hun socket. Het geheel is ongeveer een centimeter dik, wat eigenlijk zeer compact is (te vergelijken met een goed gevulde portefeuille). Het enige nadeel van de behuizing is dat deze nogal goed de vingerafdrukken laat zien, maar persoonlijk hecht ik daar niet zoveel belang aan, gezien enkel ik de E2 gebruik.

Het scherm van de E2 is zeer helder. De achtergrondverlichting doet z’n werk goed. Het scherm reflecteert ook (bijna) niet, waardoor je ook in goed verlichte omgeving met de E2 kan werken. Ik gebruik m’n E2 ook om ebooks te lezen, dus ‘s nachts moet de verlichting ook te dimmen zijn, anders zou je verblind worden. Je kan de verlichting we dimmen, maar spijtig genoeg niet voldoende voor mij om ‘s nachts zonder extra verlichting te lezen. Gelukkig kan je gratis een hack downloaden die de limiet van de verlichting afhaalt, waardoor je de achtergrondverlichting bijna volledig kan uitschakelen. Je kan dan ‘s nachts lezen zonder je ogen te hard te moeten inspannen.

Waar ik ook van onder de indruk ben, is de batterij. Ik vreesde er in het begin voor dat ik om de paar dagen de E2 zou moeten heropladen, gezien het gebruik van de achtergrondverlichting (en omdat ik ook nogal een intensief gebruiker ben). In de praktijk valt dit echter zeer goed mee. Als je Bluetooth, de grote energievreter, uitgeschakeld houdt, kan de E2 makkelijk een week of meer mee zonder opnieuw te moeten herladen. Herladen gaat trouwens even snel als een GSM. Na ongeveer 2 à 3 uur is de batterij volledig opgeladen en kan je er weer even tegen.

De software

Gezien ik al enkele jaren een Zire-gebruiker was, had de software niet echt nieuwigheden voor mij in petto. Toch is het verschil tussen zwart-wit (de Zire) en kleur (de E2) gigantisch groot. Kleuren worden overal gebruikt om verschillende categoriën aan te geven (bv. in de agenda). Ik zou nu niet meer zonder een kleurenscherm kunnen werken.

De agenda is nog altijd mijn meestgebruikte programma. Het handige overzicht bij het opstarten geeft een lijst van de afspraken van vandaag. Onderaan staan de taken (tasks) die je vandaag zou moeten uitvoeren. Het weekoverzicht geeft een kleurenschema van je beschikbaarheid (per week natuurlijk). Belangrijk is dat je ook kan kiezen welke categorie weergegeven wordt. Hierdoor kan je bijvoorbeeld enkel de categorie “business” laten tonen.

Tasks is net dezelfde applicatie als de Todo applicatie op de Zire. Het enige nadeel is het beperkte aantal items dat er op het scherm passen (de tekstgrootte is eigenlijk net iets te groot).
Indien nodig, kunnen reminders aan de taken toegevoegd worden, iets wat in mijn geval zeer handig was om dingen niet uit het oog te verliezen.

Contacts, Notes en Memo zijn de andere standaardapplicaties. Het spijtige aan “Contacts” is dat er geen filter opzit om op bedrijf te kunnen filteren. Je kan de categoriën hier wel voor gebruiken, maar dat zouden er dan te veel worden.

Om een overzicht te krijgen van de meest gebruikte programma’s, kan je de Favorieten gebruiken. Dit programmaatje geeft een lijst weer van programma’s, zodat je ze snel kan starten. De lijst is aanpasbaar en je kan tot 4 lijsten in elkaar steken, waardoor je ieder programma wel een plaats kan geven. Bij mij zijn de lijsten Werk, Thuis, Ontspanning en Tools.

De standaardapplicaties zitten stevig in elkaar (geen vastlopers hier), maar missen spijtig genoeg enkele features die me het leven wel makkelijker zouden maken.

Favoriete programma’s

Naast de standaard Palm-programma’s heb ik ondertussen een lijstje van programma’s en hacks kunnen samenstellen die mijn Palm echt onderscheiden van een gewone papieren agenda. Deze toevoegingen zou ik niet meer kunnen missen.

Tooltjes

• FBTV: een tv-boekje op je Palm. Om de paar dagen moet je wel updates downloaden en installeren. Alle Vlaamse en Nederlandstalige zenders worden ondersteund.
• FileZ: een bestandsbeheerder voor de Palm
• Converter: converteer eender welke maat naar een andere (inch -> cm, lbs -> kg etc)
• Currency: munteenheden omzetten
• Keyring: een beveiligde database met al je wachtwoorden voor websites, PIN-codes voor creditcards etc.
• HandyShopper: maak winkellijstjes in een handomdraai
• Métro: bereken routes met de metro in alle grote wereldsteden (Gent, Antwerpen en Brussel voor België)
• Planetarium: sterrenkijken en ook sterren vinden!
• Plucker: een programma om websites te downloaden en offline te lezen (ook om ebooks te lezen)
• SlovoEd: een uitgebreid woordenboek (NL, FR, EN)
• Mappy: de bekende routeplanner kan kaarten weergeven op je Palm

Spelletjes

• CFB Pong: om de vrije minuten op te vullen
• OpenChess: om de vrije uren op te vullen
• Sudoku: ja, het bekende spel op je Palm
• Yahdice: Yahtzee, met high scorelist (om jezelf iedere keer opnieuw te verslaan)

Conclusie

De Tungsten E2 is een prachtig apparaatje dat niet alleen dienst doet als agenda, maar ook als takenlijst, contactlijst, spelletjesmachine, woordenboek en nog zoveel meer. Als je nog geen Palm gezien hebt, zal je zeer onder de indruk zijn van dit kleine apparaatje. 5 sterren!

Interactie

• Zou jij ooit een Palm kopen? Waarom wel/niet?
• Indien niet, zou je een Palm kopen als deze goedkoper zou zijn?
• Voor de gebruikers van een PDA met Windows Mobile: waarom heb je hiervoor gekozen en niet de Palm?

Te koop

Gezien ik mijn Tungsten E2 nu full time gebruik, heb ik een Palm Zire op “overschot”. De Zire is nog in zeer goede staat (geen noemenswaardige krassen en werkt perfect). Mocht je geïnteresseerd zijn, mag je me altijd per mail hierover contacteren en een bod doen.

Vandaag heb ik een nieuw uurwerk gekocht. Niet zomaar, maar omdat het nodig was. Het bandje van m’n andere uurwerk was vorige week overgebroken (een gewoon leren bandje). Net voordat ik naar een sollicitatiegesprek vertrek natuurlijk, waarschijnlijk iets te wild geweest…

Ik begon me al enkele dagen ongemakkelijk te voelen als ik ergens heen moet. Zeker met al de sollicitatiegesprekken die ik moet doen (ja, ‘t is niet makkelijk als full-time werkzoekende tegenwoordig: druk druk druk), kon ik het me niet veroorloven de tijd uit het oog te verliezen. Geloof me, te laat komen op een sollicitatiegesprek is not done. En als management assistant moet je nu eenmaal ook veel rekening houden met tijd (and time is always against us).

Daarnet even naar de juwelier geweest en ondertussen prijkt er een Festina sporthorloge aan m’n pols.

Het is een vrij simpel horloge, zonder tierlantijntje. Ik heb ooit eens een uurwerk gehad met een chronometer (en duur betaald toendertijd) en ik heb de chronometer eigenlijk nooit gebruikt. Een standaarduurwerk voldoet dus voor mij. Niet digitaal, want alles in m’n leven is al digitaal en analoog is gewoon mooier (stijlvoller, zeg maar). Ik vind het vooral belangrijk dat het uur goed af te lezen is. Geen kleine prutswijzertjes dus, maar dikke en duidelijke wijzers. Een secondenwijzer is ook altijd mooi meegenomen, voor als je toch eens iets moet timen.

Deze keer wou ik wel een stalen bandje. Ik heb ondertussen al drie horloges versleten met een lederen bandje en alle drie hadden ze hetzelfde probleem. Als je begint te zweten, begint het hele geval nogal sterk te ruiken (stinken zeg maar). En dan voelde het ook niet meer zo goed aan. Daarom dus een bandje met schakels. Eens iets anders dan anders.

Ik had trouwens geluk, deze was net binnengekomen. Het is dus de nieuwe collectie van Festina. Ik vind het wel mooi… en jij?

De hemel zij geprezen! De tv is terug. :-)

Wat was er aan? Transistor kapot. De kosten bleven eigenlijk nog vrij beperkt vond ik (70 EUR). Een nieuwe tv zou er een veelvoud van gekost hebben. De oorzaak: standby…

Blijkbaar is het zeer ongezond om een tv in standby te zetten. De “elektrieker” zei dat hij regelmatig tv’s binnenkreeg waar er iets doorgebrand was doordat de tv een tijd in standby gestaan heeft. Zeker ‘s nachts is het af te raden om een tv op standby te laten staan. Een brand is gauw gestart op die manier.

Al bij al is het dus nog vrij goed afgelopen. Gelukkig maar, want vanavond is het weer CSI. ;-)

Een draagbaar muziekdoosje hebben is leuk, maar je moet al die muziek ook nog georganiseerd krijgen. Anders wordt het een kakofonie.

Vroeger verkoos ik de uitgebreide manier. Die gebruik ik trouwens nog altijd om mijn muziek te sorteren op een harde schijf of op CD/DVD. Je krijgt dan zo’n structuur: Uitvoerder\Album\Uitvoerder – Nummer – Titel Het voordeel is dat je hiermee een duidelijk overzicht hebt over al je liedjes. Het nadeel: je kan gemixte cd’s moeilijk ergens onderbrengen. En wat doe je met singles?

Op de muziek op mijn iFP-799 wat beter te sorteren, heb ik voor een andere mogelijkheid geopteerd: sorteren volgens genre. Ook dit is niet echt een voor de hand liggende manier van sorteren. Het kan immers voorkomen dat muziek van één artiest in meerdere genres thuishoort. Of misschien “past” de muziek niet echt in een genre.

Na even te puzzelen, heb ik enkele directories aangemaakt op m’n iFP. Het zijn maar enkele genres, maar anders wordt het weer onoverzichtelijk en dat kan natuurlijk niet de bedoeling zijn. Achter elk genre heb ik enkele artiesten vermeld, zodat het duidelijk is wat ik onder dat genre versta.

• Jazz: Sade, Jamie Cullum, Kenny G, Miles Davis
• Rock: U2, Coldplay, INXS
• Pop: KT Tunstall (die van dat paardje en de kersenboom), Dido, Shania Twain
• Electronic: Vangelis en J.M. Jarre
• Oldies: Beatles, Beegees, Beach Boys, Bryan Adams (kortweg: de ouderen van dagen)
• Classic: Beethoven (gedownload van de BBC)
• Soundtracks: Enterprise, X-Files, Superman
• Celtic: Enya

Ik was van plan om nog een “Nederlandstalig”-categorie bij te maken, maar toen kwam ik tot de vaststelling dat ik helemaal geen Nederlandstalige liedjes heb… :-?

Door de muziek op genre te sorteren is het ook heel makkelijk om muziek te kiezen volgens je humeur (dat is toch wat ik meestal doe). Met de iFP kan je ook gewoon door alles shuffelen (wat een woord) en dus kan je je ook laten verrassen.

Hoe sorteer jij je muziek op je MP3-speler? Zit er eens systeem in of smijt je er maar alles op wat je hebt?

Vandaag zijn ze m’n iRiver iFP-799 komen afleveren. Direct de verpakking opgedaan natuurlijk. Een pracht van een aparaatje.

Het eerste wat m’n broer zei toen hij hem zag: “Dieje heeft gouden connecties!”. Met “gouden connecties” bedoelt hij de connectie van de oorplugs (Sennheizer). Zelf ken ik daar weinig van, maar naar ‘t schijnt is de geluidskwaliteit dan beter. Hij vertelde me er ook bij dat zo’n gouden ding meestal enkel is voor audiofielen… :-)

Enkele gegevens:

• Geheugencapaciteit: 1 GB
• Bestandsformaten: MP3, OGG Vorbis, ASF, WMA
• Stroomvoorziening: AA batterij
• Speelduur audio: 40 uur
• FM-tuner
• Voicerecorder
• Direct MP3-encoding

WMA en ASF zullen er niet mee afgespeeld worden. Dat zijn bestanden waar ik me niet mee inlaat.

Ik heb wel al gemerkt dat enkele van m’n bestanden niet willen afspelen. Ik kreeg een “unsupported Ogg file” voorgeschoteld. Blijkt dat deze speler geen Ogg bitrate boven 320kbps kan afspelen. Nu ja, dat is m’n eigen fout. Wie encodeert er nu ook bestanden tegen zo’n schandalig hoge bitrates?

Op mijn stage heb ik een zakcentje verdient en daar wil ik me nu een MP3 speler mee aanschaffen. Ik ben nog niet zeker, dus had ik graag jullie mening gehad.

Een iPod is natuurlijk wel zeer mooi en zo, maar die speelt spijtig genoeg nog altijd geen Ogg Vorbis-bestanden. En dan sluit ik 90% van mijn muziekcollectie uit, want ik rip altijd naar Vorbis.

Mijn oog is gevallen op de iRiver iFP-899. Dat is een flash-based speler die zowel MP3, Ogg, WMA als WAV ondersteunt. Er zit ook nog een FM-tuner in (die naar ik gehoord heb, vrij goed presteerd, dus dat ik wel handig).

Nu vraag ik me nog steeds af wat het verschil is tussen de iFP-899 en de iFP-799 (behalve de kleur en het nummertje). Weet iemand dit toevallig?

Of zijn er misschien betere alternatieven, rekening houdend dat de speler Vorbisbestanden moet kunnen spelen en de prijs onder de €200 valt? Ik hoor het graag van jullie!