Ik ben de peulschil

Wie herinnert er zich het programma nog dat Chris Van den Durpel presenteerde: “De peulschil”.

Daarnet ging dit liedje ook door mijn hoofd, nadat ik de deur van de auto toesloeg met mijn duim er nog tussen. Tja, als de auto buitenslaapt en er zo’n speciaal scherm tegen de koning vorst voor moet, dan moet je dat wat aanspannen. Best wel opletten dat je duim net niet binnen zit.

Ik kan nu lopen pronken met een blauwe nagel. Gelukkig doet het nog niet al te veel pijn en is het mijn linkerhand, dus ik kan nog typen (ik druk altijd met rechts op de spatiebalk). Hopelijk krijgt hij morgen een indrukwekkender kleurtje. Altijd mooi om mee op te scheppen, zo’n geplette duim. :-)

Ik ben de peulschil,
ik ben de peulschil,
de peulschil staat hier.

Ik ben de peulschil,
ik ben de peulschil,
ja, de peulschil staat hier.

Ik ben de man waarvan praktisch iedereen weet,
dat hij ze weer begaat, zijn flaters bij de vleet,
omdat hij toch nooit anders heeft gedaan.