Als je nog een goed boek zoekt om de eindejaarsdagen mee door te komen… Ik heb net “Virus” van Preston & Child uit. Het is niet het beste boek dat ik ooit gelezen heb, maar meeslepend genoeg om iedere keer al spijt te hebben dat je moet stoppen met lezen, als je het boek neerlegd.

Even een samenvatting (gekopieerd van CrimeZone.nl):

Een groot genen-tech bedrijf, met een charismatische maar monomane leider die als een spin in zijn computerweb zit, werkt aan genetische manipulaties waardoor de mensheid niet meer vatbaar zal zijn voor influenza. Niet alleen stoot het laboratoriumwerk op levensbedreigende problemen, maar een ander product (een bloedvervanger die op korte termijn op de markt gebracht zal worden) blijkt al even gevaarlijk. Twee jonge wetenschappers proberen het fatale virus te vernietigen en het bloedprobleem in de publiciteit te brengen. Zij riskeren hun leven als ze door de woestijn van New-Mexico worden achtervolgd.

Waardig leesmateriaal dus. Het is pas trouwens bij dit boek dat gebleken is dat ik een fan ben van Poema-pockets. Dat is een reeks met thrillers. Ieder boek dat ik daar al van gekocht heb, is goed geweest, nog geen tegenvallers gehad. In de toekomst ga ik eens meer uitzien naar hun boeken.

Gisteren ben ik, samen met m’n twee broertjes, naar Wouter Deprez gaan kijken. Hij speelde hier in het cultureel centrum, 500 meter van de deur. Niet te missen dus.

Ik had graag m’n vrienden ook meegenomen, maar toen ik kaartjes voor hen wou bestellen, bleek de zaal al uitverkocht. Nu, zo moeilijk kon dat niet zijn, er kan namelijk maar 400 man binnen. Een Sportpaleis is het al zeker niet. ;-)

De voorstelling was zeer leuk. Wouter betrekt het publiek wel vrij hard in deze voorstelling. Ik vraag me af wat hij doet als je een verlegen publiek hebt…

Er kwamen wel wat verrassende antwoorden naar boven van mijn mede-dorpsbewoners. Zo antwoordde iemand op de vraag van Wouter: “Wat is het meeste bekende Tieltse gerecht?” met “Moederkoek”. Ik wil niet te hard stoefen, mijn moeder maakt goede koek, maar moederkoek is toch niet zo aan mij besteed hoor. Blijkbaar aan andere mensen hier in mijn buurt wel, en dat baart me toch wel wat zorgen.

Wouter bespeelde het publiek zeer goed en ook het knutselwerk tussendoor was fijn. Ik zou je willen aanraden om zeker eens naar een voorstelling van hem te gaan kijken, maar uit z’n website blijkt dat alles uitverkocht is. Misschien moet hij er toch maar eens over denken om in het Sportpaleis te gaan spelen… ;-)

Deze film is inderdaad een déjà vu. Tijdreizen is allemaal al eens voorgedaan. Denk maar aan “Minority Report” en “Time Cop”. Toch is dit weer nét iets anders en daarom een geschikte zaterdagavondfilm om met vrienden naar te gaan kijken (wat ik dan ook gedaan heb).

“Iedereen kent wel het verwarrende gevoel van een déjà-vu, die flits van herkenning wanneer je iets of iemand voor de eerste maal tegenkomt en je het gevoel hebt dat je de plaats of de persoon herkent. Maar wat als dat gevoel eigenlijk een waarschuwing is uit het verleden of een verwijzing naar de toekomst? Wanneer agent Doug Carlin bewijsmateriaal verzamelt na een bomaanslag op een ferry in New Orleans, ontdekt hij dat zijn déjà-vu’s hem leiden in het onderzoek naar deze gruwelijke misdaad. Zijn ontdekkingen leiden tot een hallucinante race tegen de klok om honderden mensen van een gewisse dood te redden…” (bron)

Het verhaal (in ‘t kort): bom op boot, boot ontploft, veel doden en zwaargewonden, er bestaat een methode om in de tijd te kijken, hiermee wordt geprobeerd de dader te vinden. Om niet te veel te ‘spoilen’ stop ik hier maar.

Het leuke van zo’n tijdfilm is net dat je het achteraf zo aan het denken zet over aanwijzingen die in de film verstopt waren, al vanaf het begin. Er waren nog wel enkele dingen die nog uitleg vereisen, maar waarschijnlijk kan een kwantum-geleerde me dit wel allemaal uitleggen. ;-)

Wat me wel opviel is dat Val Kilmer wat kilo’s is aangekomen. Ik vraag me af of dat de leeftijd is of dat hij deze misschien gespaard heeft voor deze film. Volgens mij ziet hij er wel beter uit zo. Gezonder, zeg maar.

Ja hoor, jullie wordt de mond gesnoerd! ;-)

Ik kreeg vandaag een vriendelijk mailtje van de mensen van Fab4 dat ze overdreven veel hits op de comment-pagina van m’n website krijgen. Waarschijnlijk heeft een spambot deze website gevonden en vindt hij dit een interessant doelwit. Maar ondertussen loopt de server een beetje spaak hierdoor, en dat is niet de bedoeling.

Vandaar dat ik besloten heb om alle mogelijkheid tot het geven van commentaren voor onbepaalde tijd uit te schakelen. Mocht je nog willen reageren op één van de artikels, dan mag je dit altijd per mail doen. De stap is iets groter om te nemen, maar zo leer ik de lezers ook eens op een andere manier kennen (per mail is toch iets persoonlijker als via commentaren op een weblog).

Bedankt voor jullie begrip!

Ik sluit mails meestal af met “Met vriendelijke groeten” en volgens Onze Taal is dat ook een goede standaardafsluiting. Het enige spijtige er aan is, is dat het zo afgezaagd is! Iedereen gebruikt dat ondertussen in de één of andere vorm: vriendelijke groet, mvg,… .

In het Engels hetzelfde probleem. Je hebt “Kind regards”, “Best regards” en “Regards” en dan heb je het zowat gehad. OK, je hebt er iets meer “Yours truly“, “Yours faithfully” en diens meer, maar wie sluit zo een mailtje af naar collega’s of vrienden?

Vorig jaar las ik ergens dat bij onze Noorderburen “houdoe” in trek is, maar geen enkele Vlaming zal doorhebben wat het juist wilt zeggen.

Ik ben dus op zoek naar leuke mailafsluiters die opvallen en bruikbaar zijn in een zakelijke omgeving. Hoe sluit jij je mails af?

De DNS-servers van Skynet zijn niet altijd even goed. Soms blijven doen ze er 5 minuten over om een domeinnaam te ‘resolven’ (tja, daar bestaat geen goed Nederlands woord voor). Onlangs kwam ik er achter dat er zoiets bestaat als OpenDNS. Een gratis DNS-service met een zeer grote capaciteit + enkele extraatjes.

OpenDNS stel je gewoon in op je pc (of op je router) als een DNS-server. Meer is het niet. Het verschil merk je vooral tijdens je surfsessies. Mij viel op dat vooral websites uit de VS sneller laden. Dat is een plus, want ook bijvoorbeeld Google Reader wordt er iets sneller door. Ze hebben ook een DNS-server in London, maar op Belgische websites merk ik niet echt een tijdswinst.

Verwacht er trouwens ook niet van dat je ineens supersnel gaat kunnen surfen. Het enige dat OpenDNS doet is voor de domeinnaam zorgen. Maar hoe sneller je de domeinnaam hebt, hoe sneller de website weergegeven kan worden natuurlijk.

Extra diensten zijn:

• Blokkeren van phishing websites
• Verbeteren van verkeerd gespelde adressen

Verwacht echter bij de laatste ook geen wonderen, maar als je Google met 1 ‘o’ of met 3 ‘o’s typt, dan verbetert hij dit, wat toch weer wat tijd uitspaart ook.

Een mooie (en nuttige) dienst dus, die daarenboven nog eens gratis is ook. Probeer het eens uit. Het duurt maar 2 minuten om alles in te stellen.

Pietel deed het al in oktober, ik volg nu ook. Sinds vanmorgen heb ik m’n voicemail uitgeschakeld. Ik was het gewoon beu. Iedere keer luisten of je er een bericht op hebt. Als er dan een bericht op staat, dan duurt het een half uur eer je aan het ingesproken bericht zelf toekomt. Ook die vervelende voicemail commando’s waarvoor ik nooit de moeite genomen heb om de cijfercombinaties uit m’n hoofd te leren (“druk … om het bericht te verwijderen” etc).

En wat dan als iemand me nu belt? Wel, dan zal ik het wel zien als ze gebeld hebben en dan kunnen ze me terugbellen als het dringend is (of ik bel hen wel terug, als het minder snel mag gaan). Niet iedereen is namelijk 24/24h bereikbaar, hoewel dat blijkbaar de mode is. Ik ben soms graag ook onbereikbaar, gerust van al het werk. Als je dan terugkomt uit die oase van rust en je vindt 4 gemiste gesprekken, waarvan 2 iets ingesproken hebben en 2 lege voicemailberichten (leg dan rapper af!), dan is de rust ook wel voorbij…

Dan vind ik het equivalent van een sms’je sturen zeker zo goed. Dat lees ik wel, ook wanneer het me het beste uitkomt. En als het belangrijk is, dan bel ik wel even terug.

Het belachelijk aan al die voicemailtoestanden is dat niemand eigenlijk de moeite doet om ooit een bericht volledig te beluisteren. Van zodra je weet wie er gebeld heeft, bel je gewoon terug, zonder het bericht te beluisteren. Waarom heb je dan een voicemail? Dan kan je evengoed gewoon de “missed call list” van je gsm gebruiken. Die geeft dat ook aan.

Met deze redenering in m’n achterhoofd heb ik dan ook maar het besluit genomen om m’n voicemail uit te schakelen. In tegenstelling tot Pieter ging dit bij mij wel vlotjes. Even naar de BASE helpdesk gebeld (1999), gevraagd hoe ik de voicemail kon uitschakelen. Daar zei een vriendelijke mevrouw dat ik #002# moest typen en dan even wachten ofwel de gsm even uitschakelen. Gedaan zoals opgedragen en 5 minuten later was m’n voicemail uitgeschakeld.

Mooi zo. Weer een inbox minder. Only 7 more to go…

Eigenlijk ben je nooit zeker dat je wachtwoorden niet gelezen zullen worden. De bibliotheek is een uitgelezen plaats om wachtwoorden te gaan stelen. Moeilijk is het zelfs niet. Je telt wat dollars neer voor een keylogger en hangt deze tussen het toetsenbord en de pc. Die vangt dan alle toetsaanslagen op (het bestaat ook als software).

Als je dus ergens een wachtwoord intypt, dan kan dit vrij snel gevonden. En net vóór je wachtwoord staat dan de URL waar je naartoe gesurfd was. Zo is het wel héél makkelijk om aan iemands privé-gegevens te komen.

Maar niets is onfeilbaar natuurlijk. Ook keyloggers niet. Als je je een beetje bewust bent van hun werking, kan je ze betrekkelijk makkelijk omzeilen.

De truuk: geef je wachtwoord niet in één keer in, maar zorg ervoor dat er willekeurige karakters tussen verzeild geraken. Hiervoor zijn meerdere manieren.

• Begin met één veld in te vullen (bijvoorbeeld je naam). Typ enkel de eerst twee letters. Typ nu de eerste letters van je wachtwoord. Vul dan het e-mailveld gedeeltelijk in. Ga verder met het paswoord. Dan je terug je naam, …
• Je kan het ook nog meer randomizen. Doe zoals hierboven, maar typ er willekeurige tekens tussen (dus niet je naam of je e-mailadres). Gebruik hiervoor bijvoorbeeld het naamveld, waar je af en toe enkele karakters intypt (gewoon eens op de toetsen slagen is voldoende).

In beide gevallen zal een wachtwoord als “hax0r” verandert worden in iets als “hena52xadxq2o4adrwd”. Haal daar het origineel maar eens uit! ;-)

Je hoeft natuurlijk niet paranoia te worden en dit op elke pc toe te passen. Iets gewoons als je mail lezen zou zo heel wat tijd in beslag nemen. Het is echter wel een goede voorzorg om te voorkomen dat een onbekekende met je gegevens gaat lopen van zodra je uit het internetcafé, de bibliotheek, … bent.

Voor de nieuwe Bond-film werd er veel ophef gemaakt over de nieuwe rol van 007, die in deze film ingevuld wordt door Daniel Craig. Ik moet zeggen dat het zeer onterecht is. Het heeft me op geen enkel moment gestoord dat deze 007 niet op de andere (Pierce Brosnan of Sean Connery) geleek. Niemand kloeg toch wanneer Brosnan het ‘pistool’ van Connery overnam, hoewel dat misschien nog meer te rechtvaardigen was als deze wissel.

“Casino Royale” duurt lang (144 minuten), maar verveelt op geen enkel moment. Op het einde heb ik wel 2 keer gedacht “nu is het gedaan”, maar telkens kwam er nog een stukje. Verrassend, maar wel een beetje raar.

Het spannendste moment in de film vond ik de achtervolging. In ‘russian climbing’-stijl ontsnapt een bommenlegger die dan op de voet, nou ja, toch van dichtbij, gevolg wordt door Bond. De truuks die Bond uithaalt zijn niet zo spectaculair als de sprongen en klimstijl van de bommenlegger…

Het was leuk om Bond eens van een andere keer te zien. Deze Bond kan gekwetst worden: hij bloedt meermaals en bij de het fragment met de foltering, hoorde ik enkele mannen meekreunen uit medeleven. De Bond-girl, Eva Green, zette ook wel een mooie prestatie neer, maar er zijn al betere Bond-girls geweest.

Deze film mag volgens mij tot één van de betere Bond-films gerekend worden en is goede zaterdagavond film. Zeker gaan kijken!

Een beetje sluikreclame voor niet de beste winkel hier uit de buurt, maar ‘t is wel een mooie promotie. Je kan er tot 6 december een Lacie harde schijf (design by Porsche) kopen voor 99 EUR.

Omdat ik niet te veel reclame wil maken, vermeld ik de winkelnaam niet, maar zeg ik wel waar het is: Halensebaan 145, 3360 Tielt-Winge.

Drie huizen verderop woon ik, dus ik was er al snel bij vanochtend (eigenlijk heb ik m’n broer gestuurd) om de HD te gaan halen. En nu heb ik eindelijk ook een goede externe backupmogelijkheid!

Nog eens een nieuw speeltje, allez, ‘t is te zeggen: ik had het eigenlijk wel nodig. Het scheermachientje dat ik hiervoor gebruikte was een overerving van mijn vader, een Philishave (zo één met drie roterende cirkelzagen). Het heeft lange tijd goed gediend, maar ik wou iets beter. Het nadeel van die Philishave was dat ik hem bijna door mijn huid moest duwen om zo kort mogelijk te scheren. Als ik dat niet deed, had ik nog “gemillimeterde” baardhaartjes. En de hals was al helemaal niet meer om te lachen. Iedere keer na het scheren had ik er rode uitslag van de wrijving.

Dan ben ik dus eens op zoek gegaan naar een ander type scheerapparaat, namelijk het type “grasmachien”: een foliescheerder. Eerste stop: Amazon.com, daar naar de categorie Electric shavers gaan en sorteren op “best verkocht”. Dan heb je toch al een startpunt. Daar kwam ik uit op de Braun 8985 360° (nu maken ze er hier ook reclame voor op tv, heb ik gezien). Je hebt het met LCD-display en zonder, maar zoiets vind ik overbodig (en het kost al genoeg zo), dus zonder LCD voor mij.

Ik heb de 8985 al zo’n drie weken en hij scheert voortreffelijk goed. Als ik het vergelijk met de Philishave, is het een verademing (maar dat is persoonlijk natuurlijk). Door het foliesysteem scheert hij veel korter. Zo’n goede scheerbeurt had ik nog nooit gehad! Je moet wel oppassen, want soms scheert hij zo kort dat je je huid er aan openhaalt, maar dat was eigenlijk mijn eigen schuld, gezien ik toestel, net zoals de Philishave, veel te hard op mijn huid duwde, wat niet nodig was.

De hals is nog altijd het moeilijkste deel van het scheren, maar ik denk dat dat bij alles zo is, misschien iets minder bij nat scheren. Ik scheer me nu wel in de helft van de tijd én dubbel zo goed!

Als je de Braun in z’n basisstation zet, berekent hij welke schoonmaakbeurt nodig is (eco, normal, intensive). Die laatste is voor na de maandagochtendscheerbeurt als je je tijdens het weekend niet scheert. ;-) Met een druk op de knop begint hij de scheerkop dan schoon te maken. Het maakt wel wat lawaai, maar is niet echt storend. Doe het gewoon als je naar je werk vertrekt, dan heb je er helemaal geen last meer van. Iedere keer dat je je scheermachine gebruikt, is het proper, ontsmet (zit alcohol de schoonmaakoplossing) en heeft het een frisse citroengeur. Dat is nogal eens iets anders als die scheermachines waar je om de week met een borsteltje door moet gaan…

Het nadeel is natuurlijk de hoge prijs, maar die heb ik er gerust voor over. Ik zie het dan ook als een gebruiksproduct voor mij en niet als een overbodige “luxe”. Voor een cadeautje voor papa is het echter wat kostelijk (misschien als we met z’n allen samenleggen :-) ).

Gisteren was het dan eigenlijk zover. Het boek van Jan Van der Vurst Respectvol beïnvoeden. Van gelijk hebben naar gelijk krijgen. werd officieel aan het publiek publiek voorgesteld in Elewijt.

Het boek is, hoewel geschreven met een degelijke achtergrond, niet in de eerste plaats bedoeld voor psychologen en sociologen, maar voor de ‘werkmens’ die de aangehaalde technieken op de werkvloer kan uitproberen. Het is dus een hands-on gids voor mensen die met mensen moeten omgaan (en wie doet dat niet? ;-) ).

Je kan het boek bestellen via www.kenaz.org/boek/.

Nog leestips (nu ik toch reclame aan het maken ben):

• een artikel dat in Trends verschenen is over het boek (PDF)
• een artikel over Gap-denken dat in Job@ verschenen is (PDF)

Ja, ik ga hier een lokale bekendheid worden. Afgelopen maandag waren ze foto’s aan het nemen in de fitness waar ik zo’n 3 keer per week langs ga (deze keer zelfs 4 keer, verslavend gewoon!). Vanmorgen vertelde de uitbaatster me dat er binnenkort een speciale actie is en dat die foto’s daarvoor dienden. Op de koop toe sta ik er ook nog op (in full color, nat in ‘t zweet). En die flyers gaan hier dus in de buurt uitgedeeld worden.

Ik ben eens benieuwd of iemand me gaat herkennen. Hier zit nogal veel familie in de buurt, dus het zou moeten…

En omdat ze zo vriendelijk geweest zijn om mijne knappe kop op een flyerke te zetten, zal ik wat gratis reclame maken.

Allen daarheen (want ‘t is leuk): Be Fit, Binkomstraat 3, 3391 Meensel-Kiezegem.

Gisteren kwam ik tot de conclusie dat ik, in plaats van verschillende packages apart te upgraden in Debian, eigenlijk beter de ‘testing’ branch zou gebruiken (genaamd Etch). Ik gebruik nu al enkele maanden de stable branch (Sarge). Die is stabiel (hoewel ik het toch niet zo stabiel vind als Slackware, maar ok). Het “probleem” met Sarge is dat alle software een jaar oud is. En in de OSS wereld is dat oud. Je moet je voorstellen dat je werkt met Firefox 1.0.2, OpenOffice.org 1.1.2 en nog zo wat leukigheidjes. En het is niet zo makkelijk om deze dingen zomaar te upgraden, want dan zijn er weer dependencies die niet kloppen enzoverder enzovoort.

Ik dacht: “Och ja, met apt-get zal het wel makkelijk zijn om gans het systeem in eens te upgraden naar testing”. Zo lees je het trouwens ook in alle tutorials. Het enige dat je moet doen is je sources.list aanpassen en dan:

apt-get update
apt-get dist-upgrade

Was het maar waar! apt-get kreeg verschillende dependencieproblemen niet opgelost, waardoor ik belandde in een combinatie van stable/testing. De problemen met de omschakeling van X11 naar Xorg zullen er zeker niet aan geholpen hebben. Ik kon dus ook niet meer in X booten. Niet dat dat noodzakelijk is, maar wel leuk natuurlijk, zo op een desktopsysteem.

Na 3 uur knoeien, waaronden 4 dist-upgrades, 2 kernel panics en 6 (zes) reboots, had ik er genoeg van. De makkelijkste oplossing was gewoon een herinstallatie. Gelukkig staat /home op een aparte partitie, zodat ik zoveel kan herinstalleren als ik wil. :-)

Even de netinstaller voor Etch gedownload. Een uurtje downloaden van packages en nog eens een half uurtje voor de installatie. Daarna draait het systeem weer als een zonnetje. En verbazingwekkend genoeg gaat er vrij weinig informatie verloren tijdens zo’n reïnstall. Logisch eigenlijk, want alle config-bestanden van de programma’s die je gebruikt, worden in je home-directory opgeslagen.

Na de installatie van Etch heb ik: een recente OpenOffice.org (nu ja: recent, ‘t is toch al in de 2.x regio), een werkende AmaroK, een werkend geluidssysteem (niet zo evident).

Wat ik nog moet doen: de installatie van de nVidia binary drivers. Iedereen zegt wel dat de opensource nv driver zijn werk goed doet (doet die ook), maar het is toch een wereld van verschil, zelfs al speel je maar één spelletje (nl. BZFlag ;-) ).

Conclusie na 3 GB verspild te hebben aan maandelijks internetverkeer: als er nog eens geüpgrade moet worden: gewoon de netinstaller downloaden en reinstallen. Gene zever, gewoon vanaf nul beginnen. Dat bespaart je een paar GB aan internetverkeer (de Belgische providers zijn gewoon achterlijk, wat als ik dit nu op het einde van de maand moest doen, over m’n limiet ging en tegen 56K moest downloaden?). En je bespaart ook wat stress en tijd. Maar zo hebben we weer wat bijgeleerd…

Net uit: The Non-Designers Design Book. Echt wel een aanrader. Het boek is niet echt een leesboek, maar meer een “learn by example” boek. Met veel voorbeelden wordt aangetoond waarom een bepaalde setting op een pagina beter is dan een andere. Je gaat er dus door als een trein.

Het spijtige is wel dat het niet in kleur is uitgebracht (misschien om de prijs te drukken). Ik had graag wat meer kleur gezien in het boek, dat had niet alleen wat duidelijker geweest, het had ook wel handig geweest in het hoofdstuk waarin het over kleurgebruik gaat.

Desalniettemin een boek wat ik aan een paar van m’n collega’s wel zou aanraden. Met een paar simpele principes kun je al heel wat bereiken…

Net gevonden op Digg: een documentatie die een tijdje terug op Channel 4 was. “On the Edge of BladeRunner” is geen making-of (hoewel er veel elementen hetzelfde zijn). Het gaat vooral over de geldschieters en over de regisseur die zijn eigen willetje wilde doorduwen. Enkel voor de fans:

Google Video clip

… nu onherroepelijk zou crashen, hoe lang zou het dan duren eer je hem volledig weer aan de gang hebt?

Kan je deze vraag niet beantwoorden of denk je dat het langer dan 1 uur zou duren? Neem dan nu een backup. (Ja, nu onmiddellijk!)

Deze post is geschreven in het kader van bewust omgaan met computers (en het falen van deze laatste). Met de steun van een klein softwarebedrijfje in Redmond.

Ik lees op fora en mailinglijsten van Thunderbird nogal veel de vraag over hoe je kan archiveren met Thunderbird. Handmatig mails verplaatsen is niet echt handig, en zeker niet snel.

Stel jezelf eerst de vraag of je wel moet archiveren. Als je Gmail gebruikt, hoeft het eigenlijk niet. Als je alle berichten op de server laat staan, dan heb je altijd een backup bij de hand.

Maar langs de andere kant krijg je dan ook een gigantisch lange lijst met mails. Om dit te vermijden, heb ik een extensie gezocht (en gevonden): GmailUI. GmailUI voegt enkele handige functies toe aan de interface van Thunderbird. Zo kan je zoeken à la Gmail: typ “from:smith” om alle mails van dhr. Smith te zoeken.

Daarnaast zit er ook een zeer handige functie bij: “yank”. Dit is een archiveerfunctie. Eigenlijk is het niet meer dan een functie die de geselecteerde mail verplaatst naar een andere map (die je vast moet instellen). Het plaatst alle mailtjes dus in dezelfde map. Persoonlijk vind ik dit handig. De zoektools zijn tegenwoordig zo uitgebreid dat je binnen de paar seconden de mail terugvindt. Daarom verdoe ik mijn tijd niet meer met het maken van mappen, submappen en subsubmappen.

De sneltoets voor ‘yank’ wordt automatisch aan ‘y’ toegewezen. Op die manier kan je zeer snel door je mails lopen en de gelezen (en afgewerkte) mails naar een archiefmap verplaatsen. Je hebt je mails nog altijd bij de hand, ze zijn enkel uit het zicht.

Als er nu nog eens een manier was om mijn Outlook-inbox op het werk ook zo leeg te krijgen… ;-)

Zoals je ondertussen waarschijnlijk al wel weet, heb ik een Palm PDA. Dat is zo’n apparaatje waar een agenda, todo-list, contactenlijst en nog wat andere leuke dingen opstaan (o.a. boeken, spelletjes etc).

Het enige nadeel is dat het weer een item is dat je altijd zou moeten bijhebben. Dat wordt dan nummer 4 in het rijtje: portefeuille, sleutels, gsm, PDA. Stom dat ‘sjakkoshen’ enkel voor vrouwen zijn, want ik denk dat veel mannen ook zoiets kunnen gebruiken om al hun gadgets in kwijt te kunnen. Spijtig genoeg is dat eigenlijk nog altijd ‘not done’ (een episode van Friends comes to my mind waarin Joey een ‘mannentas’ draagt). Dat is er ietsje over, maar een laptoptas gaat nog net (maar zeul maar eens altijd met zoiets rond).

Nu vond ik een case voor de E2 in aluminium en die case is uitgerust met een beltclip. Je kan de Palm dus rustig aan je gesp laten bengelen en hebt hem altijd bij de hand, zonder dat er ergens een bult in je broek zit (nee, niet zo’n bult ;-) ).

Nadeel van zo’n beltclip is dat het übergeeky is. Kom met zoiets aan op het werk en ze denken dat je Robocop bent. Toen ik m’n draadloze headset net had, vroegen wel 3 van m’n collega’s wat dat rare ding aan mijn oor was (ik heb hen dan maar uitgelegd dat het een zeldzame oorontsteking was, waardoor ik soms wartaal begin uit te slaan en tegen mensen begin te praten die er niet zijn). Je moet dus niet vragen wat voor een impact een beltclip zal hebben in een non-techie environment.

Wat denken jullie van beltclips? Doen of niet? Waar bewaren jullie je draadloze apparatuur en gadgets?

De laatste tijd krijg ik immens veel spam binnen via m’n IMAP-account. Thuis filter Thunderbird ze er netjes uit (ze zijn makkelijk te herkennen, het zijn die met de Chinese tekens in het onderwerp ;) ). Als ik echter op het werk ben, gebruik ik de webmail van Fab4 (IMAP is handig voor zo’n dingen, altijd up-to-date). Het probleem is dat ik echter verdronk in de 100′en spammailtjes. Je moet je voorstellen dat ik voor ieder gewoon mailtje makkelijk 20 of 30 spammails krijg. Een groot probleem dus.

Gezien ik een shell-account heb bij Fab4, dacht ik daar eens rond te neuzen om te zien of ik SpamAssassin kon installeren. SpamAssassin is een spamfilter, maar deze doet z’n werk op de server. Wat bleek? SpamAssassin is al geïnstalleerd op Fab4 en draait zoals het hoort. Je moet enkel nog een paar aanpassingen maken zodat ook jouw mail erdoor gefilterd wordt. Alles bij elkaar 5 minuten werk.

Eerst log je met SSH in op Fab4 (ik gebruik Linux, op Windows gaat de werkwijze hiervoor ietwat anders zijn)

ssh fab4.be

Dan je wachtwoord.

Dan maak je een .procmailrc in je home-directory:

nano ~/.procmailrc En dat vul je met deze code:

:0fw: * < 256000 | spamc

Dan moet je ervoor zorgen dat al je mail langs SpamAssassin passeert voordat hij in je mailbox terechtkomt. Hiervoor maak je een .forward-bestand aan in je home-directory:

nano ~/.forward

En dat bevat de volgende code (incl. aanhalingstekens)

"|exec /usr/bin/procmail"

En voilà! Spamfiltering is geactiveerd.

Nu kan je SpamAssassin nog gaan instellen. Dit doe je door het bestand ~/.spamassassin/user_prefs te bewerken. Een tip: laat het automatisch aanmaken, er bestaan enkele online scriptjes hiervoor.

Wat is kan je nog meer? Thunderbird heeft een automatische junkmail-filter, maar deze is SpamAssassin-aware. Hij kan de headers die SpamAssassin toevoegt dus lezen en interpreteren. Nu heb je junkmailfiltering op het web en op de desktop!